Het Fluistereiland 1: Stormgevaar – Elizabeth George

0
14

Omslag Het Fluistereiland 1: Stormgevaar

Becca King heeft een gave: ze kan flarden van de gedachten van anderen opvangen. Maar deze gave is eerder gevaarlijk voor haar dan dat het gemakkelijk is. Geen enkel geheim blijft namelijk voor haar verborgen en soms heeft Becca het gevoel dat ze helemaal gek wordt van al het geluid om haar heen. Vandaar dat ze niet zonder haar AUD-box kan; een apparaatje dat lijkt op een mp3-speler, maar dat in plaats van muziek een constante ruis haar oren in pompt. Zo kan ze de fluisteringen wegfilteren uit gewone gesprekken. Maar als ze op een dag haar AUD-box te laag heeft staan, slaat het noodlot toe: ze ontdekt dat haar stiefvader een moordenaar is. Dat zou niet meteen een probleem zijn als Becca’s stiefvader niets van haar gave afwist, maar dat doet hij wel. En daarom zijn Becca en haar moeder nu op de vlucht, met gevaar voor hun levens.

Becca wordt door haar moeder naar het afgelegen eiland Whidbey gestuurd. Daar kan ze logeren bij een oude vriendin, terwijl Becca’s moeder op zoek gaat naar een veilig adres voor hun beiden. Maar eenmaal op Whidbey aangekomen, blijkt dat de vrouw net is overleden… Becca heeft geen flauw idee wat ze nu moet doen, alleen op een eiland waar niemand haar kent en op de vlucht voor een koelbloedige moordenaar. En als ze dan ook nog eens betrokken raakt bij een mysterieus ongeluk, waarbij één van de eilandbewoners ernstig gewond raakt, wordt het Becca bijna te veel. Hoe moet ze onzichtbaar blijven op een eiland waar iedereen haar zoekt?

Vlakke personages
Stormgevaar is Elizabeth George’s eerste boek voor young adults en dat is goed te merken aan de manier waarop ze de jongeren in haar verhaal beschrijft. Becca komt overduidelijk in een typische highschool-omgeving terecht, waar heel wat stereotype personages te vinden zijn. Zo heb je het gemene kreng Jenn, dat Becca het liefst van het eiland zou duwen, en de knappe sportman Derric, voor wie Becca natuurlijk als een blok valt, maar ook de wietrokers en de gevoelige jongen Seth, die alleen maar gitaar wil spelen en niet wil studeren. Afgezien van een paar spectaculaire onthullingen komen we echter weinig over ze te weten, waardoor deze personages vrij vlak blijven en niet echt tot leven komen.

Gelukkig zijn er naast deze stereotype personages ook een paar erg bijzondere personages, die het verhaal toch interessant maken en nieuwsgierig maken naar meer. Becca zelf bijvoorbeeld: gedurende het verhaal leert ze haar gave steeds beter kennen en begint ze te begrijpen wat ze er allemaal mee kan. Dit gaat helaas erg langzaam, maar de ontwikkeling is er zeker wel. En wanneer Derric een ernstig ongeluk krijgt, is Becca misschien wel de enige die kan ontdekken wat er precies gebeurd is. Haar gave is erg mooi en duidelijk uitgebeeld, waardoor je goed begrijpt waar Becca elke dag mee om moet gaan. De meeste tijd zijn al die fluisteringen namelijk ontzettend vaag en onduidelijk, waardoor je ze als lezer samen met Becca probeert te ontcijferen.

Ook het personage van Diana Kinsale, de vrouw die altijd klaarstaat om Becca raad te geven, is erg interessant. Ze is de enige persoon bij wie Becca geen fluisteringen hoort. Wie is ze? En heeft ze zelf misschien ook een gave? Het is wel duidelijk dat er iets bijzonders aan haar is, maar daar blijft het jammer genoeg bij in dit boek. Hetzelfde geldt voor Seths ex-vriendin Hailey. Er is iets ongelooflijk mis in haar familie, maar we komen er niet achter wat dat nu precies is. Het lijkt alsof George over elk personage wat informatie wil geven en ze allemaal bijzonder wil maken, maar nu geeft ze overal net te weinig informatie. Dat maakt je natuurlijk wel nieuwsgierig naar het volgende deel, maar zorgt er vooral ook voor dat het verhaal een beetje vaag blijft.

Nergens echt spannend
Vanaf het moment dat Derric in een afgrond valt en er een klopjacht begint naar de dader, wordt er langzaam een beetje spanning opgebouwd in het verhaal. De klopjacht komt echter niet erg ver en de bewoners van het eiland cirkelen eigenlijk alleen maar een beetje om elkaar heen. Hierdoor wordt Stormgevaar nergens echt spannend en blijft het verhaal een beetje voortsukkelen. Toch is het zeker wel interessant om te zien hoe mensen in zo’n situatie op elkaar reageren, waardoor het verhaal wel lekker weg blijft lezen. Het is jammer dat de meeste mysteries niet opgelost worden in dit boek, maar de klapper waarmee het boek eindigt belooft in elk geval heel wat spanning en actie in het volgende deel.

Moeilijke schrijfstijl
Een ander minpuntje is dat het taalgebruik in het boek af en toe behoorlijk complex is. George gebruikt regelmatig lange en ingewikkelde zinnen, die je soms nog een keer over moet lezen voordat je begrijpt wat er staat. Dit zorgt ervoor dat het boek net wat minder lekker leest en je gedachten net wat sneller afdwalen. En dat is zonde, want het idee achter Stormgevaar is erg intrigerend.

Conclusie
Stormgevaar is een interessant verhaal dat lekker wegleest, maar het gebrek aan spanning, de soms wat ingewikkelde schrijfstijl en de vlakke personages zorgen ervoor dat het verhaal toch niet helemaal goed uit de verf komt. Het is jammer dat er zoveel losse eindjes en onopgeloste mysteries overblijven, maar deze zorgen er tegelijkertijd wel voor dat je toch verder wilt lezen en maken zeker nieuwsgierig naar deel twee.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here