Eona – Alison Goodman

0
20

Omslag Eona

Eona is het vervolg op Eon en het slot van Alison Goodmans tweeluik over de vrouwelijke drakenmeester. Zoals de titel doet vermoeden, heeft de titelheldin de mannelijke vermomming afgeworpen en haar vrouwzijn omhelst. Verder zit ze echter nog steeds in de problemen. De wrede hoge heer Sethon heeft de keizerlijke troon gegrepen en maakt onvermoeid jacht op haar en zijn eigen neef, de gevluchte parelkeizer (of eigenlijk; laat onvermoeid jacht op hen maken.) Al snel wordt duidelijk dat Eona geen controle over haar krachten heeft en er is serieuze wrijving tussen haar en haar oude vriend Ryko. Toch zal ze een manier moeten vinden om de parelkeizer te ontmoeten, de zwarte kroniek terug te vinden en het rijk te redden uit de klauwen van de tiran.

Plot
Hoewel er een flinke lading aanwezig is voor een spetterend vervolg, begint het boek tergend langzaam en komt het maar moeizaam op gang. Hier en daar kent het tempo een piek, maar over het algemeen kabbelt het verhaal gestaag verder. De plot omvangt drie belangrijke punten; Ido, de slechterik uit het vorige boek, redden, Dillon en de zwarte kroniek vinden en Sethon verslaan. Daarvoor neemt Goodman flink de tijd, waardoor je je op een gegeven moment afvraagt hoe alles nog in dit boek opgelost kan worden.
Gedurende het verhaal overlaadt de schrijfster ons met veel informatie die niet positief bijdraagt aan de snelheid van het verhaal of de soepelheid van de tekst.

Het lukt Goodman om toch een einde te schrijven voor de serie, wat gepaard gaat met een aantal interessante verrassingen. Ondertussen schept Goodman tussen de personages, eigenlijk alleen tussen Eona en bijna iedereen die ze tegenkomt, onnodig veel spanning die niet goed tot uiting komen in het trage verloop van het verhaal. Ze verdrinken, net als de algemene spanning van de plot, in de te volle teksten.

Schrijfstijl en verzorging
Goodman zet haar schrijfstijl van het vorige boek door, maar doet er ook nog een schepje bovenop. De teksten zijn zowel langer en voller, wat twee kanten heeft. Ze geeft haar wereld zelfs nog meer kleur dan in het voorgaande boek. Maar zorgt er ook voor dat het verhaal veel te langzaam gaat.

Personages
In de recensie van het vorige deel schreef ik hoe voornamelijk het gebrek aan persoonlijkheid van de antagonisten zonde was. In dit deel komt de auteur mijn wensen gedeeltelijk tegemoet met iets meer inkleuring van het karakter Ido. De grootste schurk uit het verhaal, Sethon,  blijft echter vlak. Andere personages worden ook aan de kant geschoven voor de vele gedachtes, zenuwen en het getreuzel van de hoofdpersoon.

De titelheldin weet nog steeds net genoeg te boeien om het verhaal te dragen. Het blijft echter vervelend dat ze op een gegeven moment ruzie met alles en iedereen lijkt te hebben. Natuurlijk worden er ook nieuwe personages geïntroduceerd, maar geen daarvan is echt interessant of zelfs maar noodzakelijk.

Conclusie
Eona is een aardig, doch op een aantal punten teleurstellend, vervolg op haar voorganger. Lezers die van Eon hebben genoten kunnen zich ongetwijfeld ook vermaken met Eona. Wie het eerste deel nog niet kent kan dat beter eerst lezen voordat ze zich hieraan wagen.




Eona

Alison Goodman | Boekerij | 2011
Originele titel: Eona: The Last Dragoneye (Ook: Eona: The Necklace of Gods)

Als men zou ontdekken dat Eon eingelijk Eona heet en dus een meisje is, is er voor het eerst in honderden jaren een vrouwelijke Drakenoog. Samen met Ryko en Dela is ze op de vlucht voor het leger van Sethon. De rebellen zijn op zoek naar het zwarte folio dat door Dillon is gestolen en moeten de jonge verstoten keizer Kygo vinden. Met haar krachten en het zwarte folio zou Eona ervoor kunnen zorgen dat Kygo zijn rechtmatige positie terugkrijgt. Maar hiervoor moet ze wel controle hebben over haar krachten, die ze heeft gekregen sinds de andere Drakenogen zijn vermoord…

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here