Een wereld vol pracht en wreedheid in Decadentia van Django Mathijsen & Anaïd Haen

0
209

Een wereld vol weelde: prachtige rococo kleding, pijpenkrullen, waaiers om mee te communiceren, labyrinten in de tuinen en een paradijs voor de rijken. Welkom in de fantasievolle wereld van Decadentia, waar een vooraanstaande beeldschone jonge vrouw alles verliest wat ze maar had en terechtkomt in de meest gruwelijke, wrede en smerige plek die de stad te bieden heeft. Zal ze hier ooit uit kunnen terug klimmen?

Het verhaal

Lelie Aquavalenta is de beeldschone dochter van een belangrijk man. Ze heeft de mooiste jurken, de keurigste enkellaarsjes, parasolletjes en waaiers. Ze is opgegroeid in een liefdevol gezin met twee jongere zusjes, een vrolijk hondje, lieve ouders, en staat op het punt om met één van de rijkste knappe jongemannen te trouwen die de stad te bieden heeft. Maar dan gaat alles fout.

Wanneer ze voor haar zusjes hun hondje dat vastzit in de heg van een doolhof gaat terughalen, hoort ze iets dat ze niet had mogen horen. Dat ze niets begrijpt van wat er gezegd wordt, betekent niets voor het groepje heren dat ze hoorde praten. Zodra ze doorhebben dat Lelie hun heeft kunnen horen, grijpen ze haar en wordt ze afgeranseld. Vanaf daar gaat het alleen maar bergaf voor haar. Lelie wordt in het vergeetgevang gegooid – een plek waar het ergste uitschot van de stad zonder proces wordt weggestopt. Ze lopen er rond in ruwe katoenen zakken, eten een vieze drab waar ze iedere dag voor moeten vechten (toepasselijk genaamd snot), en slapen in winderige nissen. Dat er alleen maar vrouwen blijken te wonen verbaast Lelie, die nog steeds overtuigt is dat haar vader of haar verloofde haar wel komt redden.

Maar de tijd verstrijkt. Lelie overleeft door de magie van haar reinende onderjurk, waar ze enkele lapjes van bij zich weet te houden. Na het verlies van haar vrijheid, haar mooie lange blonde krullen en haar hondje, en na te zijn verminkt aan haar rug, zou je denken dat ze de hoop opgeeft. Maar Lelie is vastberaden om geen misdadiger te worden en houdt vast aan haar onschuld. Zelfs wanneer ze wordt aangerand.

Schrijfstijl

De Decadentia-trilogie wordt geschreven door Django Mathijsen en Anaïd Haen. Beiden hebben al een flinke reeks boeken in verscheidene genres onder hun naam staan, en ze vormen een perfect duo voor dit verhaal. De wereld wordt realistisch beschreven, de magische elementen worden er op natuurlijke wijze in verwerkt en lijken zeker in dit eerste deel vooral op de achtergrond aanwezig te zijn. Omdat er maar weinig mensen met magische gaven zijn en Lelie is opgegroeid in het bovengedeelte van de stad waar magie als iets slechts wordt gezien, is het logisch dat magie voor haar iets nieuws is waar zij samen met de lezer over kan leren, en wat maar druppelsgewijs in het verhaal naar boven komt.

De gruwelijkheden die plaatsvinden in het verhaal worden met de juiste doses gegeven. Ondanks de expliciete aard worden de té heftige scènes zodanig beschreven, of op een goed moment afgekapt, dat je als lezer op de hoogte bent van de ellende die heeft plaatsgevonden, zonder dat alles in uitgebreid detail gegeven wordt. Het is vooral aan de wereldbouw en de schrijfstijl te danken dat dit boek moeilijk weg te leggen is en aan het einde de drang om gelijk verder te lezen in een tweede deel haast onbedaarlijk lijkt. Gelukkig dat deel 2 al uit is!

Expliciete ellende

De boeken zijn niet geschikt voor jonge lezers. Al vanaf het eerste hoofdstuk is het duidelijk uit het gesprek tussen Lelie en haar vriendin Iris dat er een focus is op seks, en dat het niet lang zal duren voordat Lelie zal worden verkracht. Lelie begint dan wel als zeventienjarige, een leeftijd bij hoofdpersonages die een boek vaak al in Young Adult of New Adult genre plaatsen, maar de expliciete aard van de gebeurtenissen halen het boek al gelijk uit dit genre en plaatsen het in de volwassen literatuur.

Er is sprake van geseling, een vrouw die andere vrouwen op BDSM-achtige wijze martelt – maar dit veel verder doorzet. Bereidt je dus voor op extreme bondage, op zweepslagen waar mensen van kunnen sterven, op zwangere vrouwen die sterven en dode- of weggegeven baby’s. Kortom, je moet een stevige maag hebben om alle ellende van dit eerste deel te kunnen doorstaan. Al wordt het gegeven in aannemelijke porties en zijn er ook lichtpuntjes voor Lelie die het leven dragelijker maken, door de schrijfstijl van Django en Anaïd zit je net als Lelie er middenin.

Een pakkend volwassen fantasyverhaal, maar niet voor mensen met een zwak hart.

De Blauwe Jurk

Een hoop narigheid voor het hoofdpersonage in boek 1 zorgt voor een echte teloorgang, zoals in de titel. Lelie raakt alles kwijt wat ze maar kwijt kan raken. Haar schoonheid, haar onschuld en de liefde van haar leven. Want Lelie wordt verliefd op een meisje in het vergeetgevang. Een prachtige, pure liefde waarvan ik niet weet of ik de schrijvers wil bedanken of haten. Want zoals ik al eerder schreef, dit eerste deel gaat over de teloorgang van Lelie. Dat Lelie het zo lang uithoudt in het gevang heeft mede te maken met haar nieuw gevonden liefde, maar het is tegelijkertijd de reden dat ze er nog zo lang vastzit.

Een groot gedeelte van het boek is het dus vooral genieten van deze nieuwe gruwelijke wereld en ontdekken hoe Lelie nieuwe hoop vindt en de kracht opdoet om door te gaan. Je kan niet anders dan wensen dat het een keer beter voor haar gaat en de lichtpuntjes die Django en Anaïd geven lijken elke keer weer het opstapje te zijn dat ze nodig heeft. En dat opstapje komt er ook. Het zorgt ervoor dat tegen het einde van het boek, Lelie een doel heeft gekregen en een nieuw persoon is. En doorlezen voelt daardoor aan als een must, want hoe gaat het nu verder?

De blauwe jurk op de kaft is een prachtig uitgekozen detail, want net als veel elementen in het verhaal heeft het een diepere betekenis en komt het terug. Maar ik wil hier niet teveel over weggeven. Verwacht dus dat vrijwel alles in het verhaal er met een reden zit, en ervoor zorgt dat het avontuur voortstuwt.

Conclusie

Een fantasievol boek over een andere wereld waar pracht en wreedheid naast elkaar plaatsvinden. Een wereld waar magie leeft, maar niet op de voorgrond plaatsvind. En een wereld waar corruptie en complotten overheersen. Als je niet tegen thema’s van marteling, verkrachting en seksueel misbruik kan, laat dan dit boek liggen. Het heeft volwassen thema’s en expliciete details. De teksten zelf zijn meegaand geschreven zodat je als lezer jezelf in deze wereld bevindt, en je kan niet anders dan met Lelie mee te leven en mee te denken. Eenmaal begonnen in het boek is het lastig weg te leggen, zeker zolang Lelie nog in de letterlijke stront zit. De ontwikkeling van het onschuldige, nette personage naar een nieuwe versie die steeds meer begrijpt van de wereld om haar heen is fascinerend. En al wil je de schrijvers af en toe haten om de ellende die ze haar aandoen, je weet dat het allemaal met een doel is en dat Lelie uiteindelijk ertoe gezet wordt om omhoog te klimmen uit dit dieptepunt in haar leven, waar ze onterecht en onschuldig in is gekwakt.

Het is dan ook aan te raden om deel 2: Maskerade, gelijk aan te schaffen met deel 1. Want als je 1 uit hebt dan wil je meteen aan deel 2 beginnen, dat meer tevredenheid beloofd dan het eerste deel. Want Lelie gaat nu op pad. En je wilt graag weten of alles waar je op hoopt nu waarheid gaat worden. En hoe zit het nou eigenlijk met de magie? Doorlezen dus!

Teloorgang Boek omslag Teloorgang
Decadentia 1
Django Mathijsen & Anaïd Haen
9789463081764
Zilverspoor
2019
Paperback
453 pagina's
RECENSIEOVERZICHT
Eindwaardering:
Vanne
Vanne is recensent, cosplayer, fervent D&Der en geocacher. Ze heeft met haar kostuums 6 prijzen in de wacht gesleept, model gestaan voor striptekenaars, geld ingezameld voor goede doelen en gejureerd. Ze is de officiële Elsje (van de stripverhalen door Gerben Valkema en Eric Hercules). Ze spaart boeken geïnspireerd door de werken van Jane Austen. Verder probeert ze al jaren af te kicken van de cosplay, maar is inmiddels een cosplay mama.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here