Droziers erfenis – Milan Hofmans

0
40

Omslag Droziers erfenis

Madhu Mahavir: die jongen heeft nog een tijdje door mijn hoofd gespookt na het lezen van Project M van Milan Hofmans. Gelukkig heeft Madhu intussen een eigen website gekregen, te vinden op www.madhumahavir.nl. En nog gelukkiger is er ook een tweede boek over hem verschenen: Droziers erfenis. Een dikker boek met meer illustraties en nieuwe personages, dat belooft wat!

Mone-Daun zal boeten
Ongeveer anderhalf jaar nadat Madhu samen met zijn oom Ranga de doodzieke professor Shiverling heeft gered, wordt hen heel toevallig een nieuw mysterie in de schoot geworpen. Een rijke, excentrieke jeugdvriend van Ranga, Firi Andama, is namelijk nogal spectaculair beroofd van de inhoud van één van zijn waardetransporten. En wat erger is: de akelige eigenaar van de geroofde kist, Dendessi Mirov, wil koste wat kost zijn eigendom terug…

Omdat Ranga nog bezig is met andere zaken, staat hij schoorvoetend toe dat Madhu alleen op bezoek gaat bij ‘oom’ Firi. Al snel zit Madhu dus in het vliegtuig naar de verre, winterse stad Mone-Daun, alleen vergezeld door zijn trouwe tulband. Eenmaal aangekomen, blijkt de kwestie nog raadselachtiger dan gedacht. Meneer Andama, meneer Mirov en zelfs een mysterieus gezelschap illusionisten zitten met de handen in het haar, als enkele dagen later ook Mone-Daun zelf in de greep van de mysterieuze ‘Borduurder’ terechtkomt. Wat deze ondoorgrondelijke figuur ook wil bereiken, het is duidelijk dat je het verleden niet altijd kunt laten rusten. En Madhu is de enige die de situatie kan doorgronden: wat begon als een diamantroof, eindigt in een complexe zoektocht door zowel het heden als de middeleeuwse geschiedenis van de stad…

Op en top Madhu
Ranga schittert door afwezigheid, maar de andere personages om Madhu heen zijn minstens even bizar als de types in Project M. En hoewel ik de afwezigheid van Helix (uit het eerste deel) natuurlijk moeilijk kon verkroppen, maken de excentrieke stadsbewoners veel goed. Heeft u misschien al eens gehoord van iemand met laagtevrees? Of een vrouw die inmiddels al achttien onvoltooide tatoeages op haar lichaam draagt? Hofmans weet de originaliteit van het voorgaande deel goed vast te houden en heeft daarmee een duidelijk te onderscheiden, eigen wereld om Madhu heen gevormd.

Ook de Oost-Europees aandoende stad Mone-Daun is mooi vormgegeven. Het doet denken aan onze eigen wereld, maar is het net niet. Voeg daar nog een winterse kou aan toe en de sfeer is compleet. Alsof het één grote puzzel is, volgt Madhu zijn speurzin – de opeenvolging van aanwijzingen en vreemde personages lijkt soms bijna op een surrealistischere versie van de Da Vinci Code. Gelukkig blijft het bij een verre vergelijking, want in alle andere opzichten is Madhu’s zoektocht buitengewoon ‘eigen’.

Een beetje smerigheid gaat Hofmans daarbij niet uit de weg: net als in Project M zit er nét dat beetje onsmakelijke, lugubere griezeligheid in het verhaal, als een kenmerkend ‘tikje viezigheid’. Ook een ander, uit Project M bekend thema keert (toevallig?) terug. Ik zou te veel verklappen als ik het daadwerkelijk noemde, dus ik houd het erop dat ditzelfde thema op een mooie, ietwat droevige manier voor de nodige verdieping van het verhaal zorgt.

In tegenstelling tot het logboekachtige Project M, worden hier de vaardig geschreven hoofdstukken afgewisseld door korte, cursieve fragmenten uit de jaren 1538-1539. In het begin is dat even verwarrend, met name door de vele perspectiefwisselingen en de lastige, zelfbedachte namen. Beetje bij beetje wordt er echter meer onthuld, waardoor de spanning er op soms bijna frustrerende wijze goed in zit. U bent dus gewaarschuwd: Droziers erfenis is lastig weg te leggen!

Hoewel de schrijfstijl niet waarneembaar is veranderd, bevat dit deel meer tekeningen die bovendien in een ander soort stijl zijn vormgegeven. Wat overigens geen bezwaar is, want over grotere, rijkere afbeeldingen zult u mij niet horen klagen. Ook een plattegrond van de stad Mone-Daun ontbreekt natuurlijk niet.

Conclusie
Droziers erfenis is een waardige opvolger van Project M. Hoewel een aantal geliefde personages geheel of nagenoeg afwezig zijn (Helix, Ranga), is het tweede deel zo mogelijk zelfs beter. Het boek is dikker, het verhaal is langer, het mysterie is complexer, de tekeningen zijn groter… Madhu’s avontuur in de oude, winterse stad Mone-Daun stelt in geen enkel opzicht teleur. En waar Project Mnog een spoortje ontevredenheid achterliet over de wel erg gemakkelijke afwikkeling van het einde, overheerst hier vooral een weemoedig gevoel. De hoofdpersonen kunnen dan misschien vrede hebben met het verleden, maar kan ik dat ook? Hofmans lijkt de wereld van Madhu nu door en door te kennen en zet een indrukwekkend verhaal neer, dat sterk doet verlangen naar een derde deel!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here