De Woudzee Kronieken 1: Demonenbloed – Uschi Zietsch

0
8

Omslag De Woudzee Kronieken 1: Demonenbloed

Je kunt je afvragen of er na In de ban van de ring nog vernieuwende epische fantasy is geschreven. Natuurlijk zijn er sindsdien wel andere grote reeksen verschenen, zoals Het rad des tijds. Maar lijken die trolloks eigenlijk niet een beetje op Tolkiens orks? En Eragon, speelt zich dat niet eigenlijk af in een sterk op Tolkiens universum gebaseerde wereld? Enerzijds is die herkenning prettig: als lezer voel je je al snel thuis in de geschetste wereld en het verhaal loopt in grote lijnen naar verwachting. Maar anderzijds kan steeds hetzelfde trucje na een tijdje ook gaan vervelen: moet de wereld nu alwéér van het kwaad gered worden door een onvermoede held? Een verhaal dat zeker onder de high fantasy valt, is Demonenbloed, het eerste deel van de Woudzee-kronieken van Uschi Zietsch. Maar is dit nu een boek in de klasse van ‘vertrouwd, maar briljant’, of is het verhaal wel erg voorspelbaar?

Rowarn, een ongewone dorpsjongen
De mensenjongen Rowarn is als baby geadopteerd door twee gerespecteerde centauren, de ‘Velerii’. Vergeleken met de jongeren in het nabijgelegen dorp is hij dus nogal anders opgegroeid; bovendien valt hij op door zijn lichte haar en zijn soms oncontroleerbare woedeaanvallen. Als Rowarn na de eerste nacht met zijn nieuwe liefde wakker wordt en naast zich haar bruut toegetakelde lichaam vindt, wijzen de dorpsbewoners hem dan ook al snel als dader aan. Alleen door de tussenkomst van zijn pleegouders kalmeren de gemoederen een beetje en wordt voorkomen dat Rowarn ter plekke wordt terechtgesteld.

Rowarn weet intussen niet of hij zichzelf wel kan vertrouwen, maar dan arriveert een groep ridders in het afgelegen dal. De oorlog tussen het goede, ‘de regenboog’, en het kwade, ‘het duister’, is in de buitenwereld tot een hoogtepunt gekomen en het leger van Ardig Hal is met smart op zoek naar nieuwe rekruten. Rowarn vindt aansluiting bij dwergenkoning Olrig en ‘koning Zonderland’ Noïrin, en besluit zich bij hen te voegen. Hij wordt gedreven door wraak en vragen over zijn mysterieuze afkomst, maar is dat genoeg om het zware leven in het leger aan te kunnen? En wie zijn Rowarns ware ouders?

Klassieke epische fantasy
Demonenbloed komt goed op gang met de moord op ‘Anini, de schoonheid van de stad’, de jonge vrouw die Rowarn verminkt naast zich vindt. Het middeleeuws aandoende dorpsleven komt overtuigend over en ook de personages zijn voldoende geloofwaardig in hun handelingen. Het verdere verloop is vrij klassiek: Rowarn, een ietwat ongewone dorpsjongen die beschermd is opgegroeid in een afgelegen, idyllisch dal, ziet zich genoodzaakt om zich in de strijd tussen goed en kwaad te mengen. Hij vertrekt met de groep ridders en de andere rekruten op weg naar Ardig Hal, wat uiteraard met de nodige problemen gepaard gaat. Intussen oefent hij zijn krijgskunsten, waar hij verrassend goed in blijkt te zijn.

Tot zover klinkt dat als een weinig vernieuwende, maar spannende, meespelende fantasy-roman. Demonenbloed is ook zeker geen straf om te lezen, maar is op sommige punten wel wat langdradig of voorspelbaar. Het geheel is in drieën opgedeeld, met elk één zwartwit-illustratie. Dat zorgt voor een overzichtelijke indeling, maar zeker in het eerste deel van het boek zijn de verschillende elementen van Zietsch’s wereld wat lastig te plaatsen. Intussen worden bijvoorbeeld de omgeving of de ervaringen van de hoofdpersoon juist al te uitgebreid omschreven: korter en bondiger zou het verhaal in veel gevallen beter tot zijn recht komen. Daarnaast zijn sommige gebeurtenissen helaas al van mijlenver te voorspellen, waardoor het boek nét die sprankeling mist die het een niveau hoger zou tillen.

Zietsch’s schrijfstijl is toegankelijk en past bij de toon van het verhaal, maar qua redactie en vertaling heeft men hier en daar wat steken laten vallen. Er worden bijvoorbeeld consequent als/dan-fouten gemaakt en op een enkel punt is de voorgaande alinea in strijd met de alinea erna. De spatiefout op de cover (‘De Woudzee kronieken’) is ook een beetje jammer.

Conclusie
Demonenbloed is een vermakelijke high fantasy-roman, maar tot zover geen hoogvlieger. De hoofdpersonen hebben karakter en het verhaal is vaardig geschreven, maar komt op sommige punten wat traag of voorspelbaar over. Het boek laat zich daardoor lezen als een vrij standaard episch fantasyverhaal, maar wellicht kunnen de volgende delen daar nog verandering in brengen? September 2013 verschijnt Nachtvuur, het tweede boek uit deze reeks van vijf.




De Woudzee Kronieken 1: Demonenbloed

Uschi Zietsch | Uitgeverij Macc | 2008
Originele titel: Die Chroniken von Waldsee 1: Dämonenblut

Rowarn lijkt een gewone jongeman, maar van jongs af aan heeft hij al gewelddadige uitbarstingen. Op een ochtend wordt hij wakker in het woud, met naast zich het lijk van een vreselijk toegetakelde jonge vrouw. Al snel beschuldigen de bewoners van de nabij gelegen stad Rowarn van de recente moorden en ze eisen vergelding. Rowarn kan zich echter niet herinneren, dat hij de moorden begaan heeft. Op zoek naar antwoorden, ontdekt hij wel dat hij een duister verleden met zich mee draagt.

Als een groep ridders de rust in het vredige dal verstoort, op zoek naar rekruten voor de allesomvattende oorlog in de buitenwereld, krijgt Rowarn de kans om als dienaar van hun aanvoerder mee te reizen. Deze charismatische veteraan blijkt al snel ook een duistere, meedogenloze zijde te hebben.

Alle ervaringen op zijn reis stalen de jongeman om zijn zoektocht naar de waarheid en wraak voort te zetten. maar er zijn geheimen die je beter kunt laten rusten, en soms kan de waarheid dodelijk blijken…

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here