De Weg van de Schaduw – Alexey Pehov

0
25

Omslag De Weg van de Schaduw

Harold en zijn metgezellen zijn na hun confrontatie met dienaren van de Naamloze aan het einde van boek één weer op pad gegaan. Harold heeft namelijk de Opdracht van de koning aanvaard om in de krochten van de Hrad Spein, bijgenaamd het Bottenpaleis, af te dwalen om daar de regenbooghoorn vandaan te halen. Dit instrument is onmisbaar in de op handen zijnde strijd tegen de Orks van de Naamloze.

De reis verloopt uiteraard niet over rozen en het gevaar loert in elk dorp dat ze tegenkomen. De aanhangers van de Naamloze zijn niet te herkennen aan hun uiterlijk, dus is iedereen verdacht. Zelfs de leden van het selecte groepje reizigers blijken niet allemaal te vertrouwen. Als de sleutel wordt gestolen waarmee de deur naar het onderste niveau van de Hrad Spein kan worden geopend, is het aan Harold om zijn naam eer aan te doen en de sleutel terug te stelen. Maar zelfs voor een Meesterdief is dat geen koud kunstje…

Schrijfstijl
Net als het eerste deel worden de gebeurtenissen verteld door de Meesterdief Harold vanuit een ik-perspectief. Dit perspectief is weer even wennen, maar gaat naar verloop van tijd wel natuurlijk aanvoelen. Harolds personage is sympathiek en je inleven is dan ook niet zo moeilijk. Hoewel zijn personage niet heel veel groei vertoont, blijkt hij zich steeds meer neer te leggen bij zijn lot en begint hij ook echt vriendschap en loyaliteit te voelen bij zijn medereizigers (waaronder een elite-eenheid van het leger van de koning met de naam Wildharten, en een groepje donkerelfen). Een van de personages die in dit deel wel echt begint te groeien is de kobold Kli-Kli, de hofnar van de koning. Zijn kinderlijke naïviteit, pesterijtjes en gekke capriolen worden in situaties van grote nood vervangen door vindingrijke oplossingen en daadkrachtige beslissingen. Waar je in het eerste deel al dacht dat er meer zat achter de façade die de nar ophield, komt dat nu echt tot uiting. Hierdoor vergeef je zijn, soms net iets te irritante, pesterige aanwezigheid en flauwe humor.

Wat minder snel went is de manier waarop sommige dialogen worden gehouden. De spreekstijl doet soms namelijk wat te gedwongen aan. Dit stoort, omdat het zo in tegenspraak is met de ongedwongen manier van observeren van Harold. Dit onderbreekt het vlotte tempo waarin het boek is geschreven. Hoewel het vast humoristische en heroïsch bedoeld is om personages een luchtig gesprek te laten houden tijdens een bloedig gevecht op leven en dood, komt het absoluut niet realistisch over.

Actie, actie, actie 
De schrijver liet het in het eerste deel al blijken, maar ook in dit tweede deel is het meer dan duidelijk: Pehov weet hoe hij spannende actiescènes moet beschrijven. Samen met zijn compagnons komt deze Meesterdief meer dan eens in aanraking met volgers van de Naamloze en zelfs een groep Orks. De gevechten die hierbij ontstaan worden in beeldende taal vanuit Harold beschreven. Elk gevecht is heel vloeiend geschreven en omdat er in bijna elk gevecht wel slachtoffers  kunnen vallen, blijf je bij elke gevaarlijke situatie beducht op het verlies van je favoriete vechter.

Ontwikkeling?
Er is dus genoeg actie in het boek, maar tegelijkertijd ontwikkelt het verhaal zich maar langzaam. Aan het einde van het boek komt het reisgezelschap pas aan bij de Hrad Spein en wordt de uiteindelijke etappe van de reis ingezet. Dat is het moment waar je al twee boeken lang naar uitkijkt, maar helaas zul je pas bij boek drie meer te weten komen over het Bottenpaleis.

De grote groep aan personages die met Harold meereizen blijven ook in dit tweede deel erg oppervlakkig. Met uitzondering van een paar personages die wat meer vertellen over hun verleden, komen we maar zeer weinig te weten over Harolds begeleiders. Het is jammer dat hier niet wat meer aandacht wordt geschonken, want nu is de impact als er wat met hen gebeurt veel minder dan het had kunnen zijn…

Conclusie
Heb je je hebt vermaakt met De Vloek van de Schaduw, dan zul je ook dit tweede deel met veel plezier lezen. Er gebeurt genoeg om je aandacht bij het verhaal te houden, maar als je het boek dichtslaat blijf je toch achter met een ietwat teleurgesteld gevoel. Er is in het derde boek nog een hoop te doen!




De Weg van de Schaduw

Alexey Pehov | Boekerij | 2002
Originele titel: Shadow Chaser

Nadat Harold en zijn metgezellen een van hen verloren, zetten zij toch hun tocht door naar het gevreesde ondergrondse Bottenpaleis. Hoewel ze weten dat talloze legers van krijgers en tovenaars al hebben gefaald, zijn ze vastbesloten om hun queeste te vervullen en de magische hoorn te vinden die de Naamloze zal kunnen verslaan.

Maar voordat ze de catacomben kunnen bereiken, zullen ze al hun kennis en listen moeten gebruiken om de vijand te ontlopen en de vele obstakels te overwinnen die ze gaandeweg tegenkomen


Subgenres: , Trefwoorden: ,

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here