De vloek van Alaizabel Cray – Chris Wooding

0
15

Omslag De vloek van Alaizabel Cray

Op vierentwintigjarige leeftijd schreef Chris Wooding De vloek van Alaizabel Cray, een steampunk-verhaal dat zich afspeelt in het Victoriaans Londen van een alternatieve tijdlijn. Wie daarbij denkt aan een zwakke fan-afspiegeling van Het Gouden Kompas door een beginnend auteur heeft het echter behoorlijk mis, want verder lijken de boeken in niets op elkaar. De vloek neigt tegelijk naar Gothic fantasy en is daarmee een stuk duisterder en volwassener. Voeg daar een seriemoordenaar voor het detective-element aan toe en je zit in een niche tussen drie genres. Het boek heeft daardoor een unieke, eigen sfeer die vanaf de eerste pagina al duidelijk naar voren komt. Tevens is Wooding een succesvol auteur die zijn eerste gepubliceerde boek reeds op zijn negentiende schreef. Met De vloek won hij de Nestlé Smarties Book Prize Silver Award.

Opgejaagd in een vervallen Londen
Na de oorlog tussen Engeland en Pruissen, bevindt Londen zich in een erbarmelijke staat. Hele wijken zijn gebombardeerd, de bevolking leeft in armoede en ’s nachts verschijnen de kollen: monsters in alle soorten en maten die de donkere straten onveilig maken. De enigen die hen het hoofd kunnen bieden zijn kollenjagers zoals Thaniel Fox en zijn partner Cathaline, al is het op zeer provisorische wijze. Afgaand op oud bijgeloof moeten ze zich redden met alchemie, symbolen en artefacten, in combinatie met een niet geringe dosis instinct en scherpschutterskunst.

Meteen zit de spanning er in als de kollenjacht van Thaniel niet verloopt zoals verwacht. Behalve het monster dat hij achtervolgt, vindt hij een meisje met geheugenverlies. Thaniel neemt haar onder zijn hoede, maar dat blijkt niet zonder gevaar. Al gauw moet hij al zijn vaardigheden aanspreken om haar te beschermen tegen haar achtervolgers, want ze blijkt het middelpunt van een duister complot dat een bedreiging vormt voor de hele mensheid.

Een vlot geschreven, spannend avontuur
Cliché als geheugenverlies mag klinken, wordt het overtuigend gebracht en is het meer een omstandigheid dan een slimmigheidje om de smachtende lezer belangrijke informatie te onthouden. Al gauw wordt er progressie geboekt in de zoektocht naar haar verleden en komt het verhaal op gang. Nieuwe vragen duiken voortdurend op, maar worden even snel beantwoord. Daardoor blijft het verhaal overzichtelijk en ontwikkelt de plot zich in een aangenaam tempo met een duidelijke focus op de hoofdlijn.

Een van de vragen die wel lang onbesproken blijft, is waar de kollen nou eigenlijk vandaan komen. In de eerste helft van het verhaal zijn ze een vanzelfsprekend deel van de wereld en pas later blijkt dat ze voor de personages net zo’n mysterie zijn als voor de lezers. Thaniel vertelt bijvoorbeeld dat sommigen denken dat ze de wraak van God zijn, omdat de Engelsen in de laatste grote oorlog toestonden dat de Pruisen de St. Paul’s-kathedraal verwoestten.

Dat is een opvallend verschil met onze wereld, gezien de kathedraal erom bekend staat dat hij de Blitz op Londen doorstond. Daarmee is het een van de elementen waarmee Wooding (momenteel woonachtig in Londen) laat zien dat hij zijn achtergrondonderzoek goed heeft gedaan en dat de alternatieve tijdlijn zijn eigen interpretatie is van onze geschiedenis en geen excuus voor eventuele gaten in de plot. Dat is ook niet nodig, want die is ijzersterk en de vlotte schrijfstijl waarmee de lezer het verhaal ingezogen wordt, geeft het boek een vanzelfsprekende overtuigingskracht.

Die vlotheid en de snelheid waarmee de gebeurtenissen elkaar opvolgen, hebben echter ook een nadeel. De personages zijn vrij stereotiep en meer gekenmerkt door wat ze doen dan door wat ze denken. Naast enige romantiek zijn de voornaamste emoties angst en overlevingsdrang. Wooding doet een aardige poging zijn personages diepgang te geven door hen met een relaas over hun afkomst en achtergrond te introduceren, maar dit is meestal niet voldoende om de karakters echt te leren kennen. Het helpt ook niet dat een significant deel van die personages na een paar pagina’s alweer onfortuinlijk aan hun eind komt. Dit plotelement om de lezer iets meer te betrekken bij de anders naamloze slachtoffers, is iets wat niet elke lezer zal bevallen.

Conclusie
De vloek van Alaizabel Cray is een zeer gevarieerd en sfeervol verhaal dat vooral steunt op zijn boeiende en meeslepende plot. Het is zelden voorspelbaar en alles zit goed in elkaar. Ondanks dat de personages eigenlijk vooral dienen om de plot verder te helpen, heeft elk van hen een uniek karakter en een eigen kleur. Behalve de vele actie en spanning, komen er ook enkele elementen in voor die je aan het denken zetten (met name de kwestie van de kollen) wat het uittilt boven een alleen maar spannend avontuur. Daardoor is het een veelzijdig boek dat een breed leespubliek zal aanspreken.




De vloek van Alaizabel Cray

Chris Wooding | Luitingh-Sijthoff | 2001
Originele titel: The Haunting of Alaizabel Cray

Temidden van de donkere straten van Londen loert een onvoorstelbare verschrikking. Gruwelijke dingen schuilen in het Oude Kwartier. Wie ’s nachts de straat op gaat, is een gemakkelijke prooi voor de wolven en moordenaars die de kronkelige straatjes teisteren, of voor nog veel dodelijker wezens.

Maar niets is gevaarlijker dan het kwaad in vermomming. De ogenschijnlijke rijkdom en liefdadigheid van de hoogste kringen zijn een dekmantel voor een monsterlijk verbond dat een bedreiging vormt voor de hele mensheid. En het middelpunt ervan is de beeldschone, kwetsbare, mysterieuze Alaizabel Cray – de sleutel tot een onuitsprekelijk kwaad.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here