De tuin van de feeën – Sebastien Perez

0
82

Omslag De tuin van de feeën

Als ik het woord ‘feetjes’ hoor, denk ik tegenwoordig al snel aan Disney’s Tinker Bell en haar vriendinnetjes: leuk voor kleine meisjes, maar ik heb er weinig mee op. Toch doen al eeuwenlang allerlei legenden de ronde over het kleine volk. En niet alle feetjes zijn even aardig, zoals Brian Froud en Allen Lee al lieten zien in hun briljant geïllustreerde Faeries. Dat boek is wat mij betreft een echte klassieker, maar nu is er ook De tuin van de feeën, door Benjamin Lacombe en Sébastien Perez. Geen schattige Tinker Bell, wel feetjes.

Een Russische onderzoeker in Brocéliande
Aleksandr Bogdanovitsj is een veelbelovende Russische wetenschapper uit 1876, die getrouwd is met Irina en samen met haar een dochtertje heeft. In 1914 wordt hij door Raspoetin op expeditie naar Frankrijk gestuurd, om in het legendarische woud van Brocéliande onderzoek te doen naar de geneeskundige krachten van zeldzame planten. Eerst woont hij tijdelijk in de herberg van mevrouw Lepotennec in Paimpont, maar slechts korte tijd later betrekt hij een hutje in het bos zelf. En het bos zou niet legendarisch zijn, als Aleksandr niet al snel de meest wonderlijke ontdekkingen doet…

Een sober verhaal met adembenemende illustraties
De tuin van de feeën springt direct in het oog door zijn bijna vierkante, prachtige cover. De vorm heeft iets weg van een lp, maar je zou het boek zomaar in kunnen lijsten en aan de muur hangen. Ook het binnenwerk stelt niet teleur. Door gebruik van verschillende soorten papier, reliëf en zelfs gedetailleerde uitsnedes in het papier komen de adembenemende, paginagrote illustraties goed tot hun recht. Het bladeren door dit boek gaf me de ervaring van een kind in de snoepwinkel: waar je ook kijkt, je komt ogen tekort en de ene pagina lijkt nog mooier dan de andere.

Maar natuurlijk bevat het boek niet alleen maar illustraties. Het verhaal van Aleksandr wordt enigszins indirect verteld via zijn logboek: de tekst bestaat uit dagboekbijdragen, ‘knipsels’, schetsen, onderzoeksnotities, geneeskundige recepten, briefwisselingen en zelfs foto’s. De omschrijvingen van de feeën zijn ingedeeld per soort en beslaan het merendeel van de tekst. Opvallend is de afwezigheid van paginanummers, maar waarschijnlijk zouden die de illustraties verstoren.

Door deze afstandelijke vertelwijze blijft het af en toe gissen naar wat er met Aleksandr gebeurt, maar tegelijkertijd maakt dit het verhaal ook iets ‘echter’. Je beziet het verhaal niet als alwetende lezer, maar als iemand die een historisch document leest. Waarschijnlijk is het zelfs de bedoeling dat het boek als het verloren dagboek van Aleksandr kan worden gezien.

In het begin is de toon dan ook erg wetenschappelijk en zelfs een tikje cru, terwijl Aleksandr de enthousiaste wetenschapper uithangt en vrolijk sectie pleegt op de ‘wezentjes’ die hij heeft gevonden. Hij stelt vast dat ze de ontbrekende schakel tussen dier en plant vormen, maar ze hebben ook een geneeskrachtige werking. Maar intussen verstrijken de jaren en raakt Aleksandr steeds verder in de ban van de feetjes… Zou de strijdlustige Raspoetin zich zijn onderzoeksresultaten door de neus laten boren? En zijn Aleksandrs vrouw en dochtertje nog wel veilig in Rusland?

Conclusie
De tuin van de feeën blinkt uit door zijn illustraties: dit unieke boek komt in een lijstje aan de muur bijna nog beter tot zijn recht dan in de boekenkast, maar helaas zou je er dan niet meer in kunnen bladeren. Het verhaal zelf wordt enigszins afstandelijk en sober verteld, maar tegelijkertijd geeft dit het boek juist de sfeer van een mysterieus, historisch document en krijgen de illustraties alle ruimte. Tinker Bell heeft hier niets te zoeken: De tuin van de feeën is andere koek. Ook voor volwassenen een aanrader.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here