De sekte van de Cobra – Paul van Loon

0
153

Omslag De sekte van de Cobra

Als kind was ik een groot fan van Paul van Loon: Het vampierhandboekDe Griezelbus-reeks, de verhalenbundels van het Griezelgenootschap… Met stapels tegelijk sleepte ik ze de bieb uit, om vervolgens tot diep in de nacht door te lezen. Natuurlijk vond ik ze niet allemaal even goed, maar de meeste boeken wilde ik best nog eens lezen. Alleen Gezicht in de mist (uit 1992) vond ik een beetje vaag. Dat lag misschien aan mij, omdat ik eigenlijk nog te jong was. Maar misschien was Van Loon er zelf ook niet helemaal tevreden over: eind 2012 is De sekte van de Cobra verschenen, een herschrijving van Gezicht in de mist. Nu ook ik wat ouder en (hopelijk) wijzer ben, wordt het dus tijd om dit verhaal een nieuwe kans te geven.

Duistere geheimen in de grote, grauwe stad
Kiezel is geen doorsnee jongen: zowel zijn enigszins opvallende albino-uiterlijk als zijn mysterieuze afkomst en bijzondere fluitspel maken hem anders dan de overige vijftienjarigen in het dorp. Toch is hij gelukkig opgegroeid bij de eenzame boer Armando, met een ebbenhouten fluit als zijn liefste bezit. Maar aan zijn eenvoudige leventje komt al snel een einde. Het gaat steeds slechter met de gezondheid van Armando en bovendien verschijnt er op een dag een grote kerel op het erf, die Kiezel probeert te ontvoeren. Deze man, Korg, beweert dat Kiezel een sjamaan is en dat hij hem al jaren zoekt… Ternauwernood kan Kiezel ontsnappen, waarop hij onderdak zoekt in de grote, anonieme stad.

Jessie heeft het ook niet makkelijk: haar moeder is verslaafd en woont samen met een akelige vent, waardoor haar broer Alfred het huis al heeft verlaten om zich bij de Cobrahm-sekte aan te sluiten. Uiteindelijk slaat ook zij op de vlucht, om haar broer te zoeken en omdat het thuis niet meer gaat. Ze verruilt het leven in een buitenwijk voor een kamer in het drukke stadscentrum, waar ze Kiezel ontmoet.

Maar dan blijkt dat Korg niet de enige is die achter Kiezel aan zit en Jessie wordt ontvoerd… Wie is de mysterieuze man met de pigmentvlek die steeds opduikt en waarom denkt ook hij dat Kiezel een sjamaan is? Is Kiezels fluitspel misschien meer dan alleen mooie muziek? En hoe zit het met die geheimzinnige Cobrahm-sekte, waarvan de sekteleden allemaal dezelfde griezelige, lege glimlach op hun gezicht hebben?

De ellende van het rauwe stadsleven
Van Loon windt er geen doekjes om en als Gezicht in de mist ook maar enigszins op De sekte van de Cobra lijkt, weet ik weer waarom ik het boek als kind een beetje raar vond. Het wat grimmige verhaal speelt zich af tegen de achtergrond van een grote, rauwe, eenzame miljoenenstad. De straten zijn vies, de mensen onguur of zelfs gevaarlijk en alleen drugs of de Cobrahm-sekte lijken een uitweg te bieden. Overal zijn junkies, met hun verslaafde, op snelle bevrediging gerichte leven. En ook de griezelige sekteleden zijn een vast onderdeel van het straatbeeld, met hun kaalgeschoren schedels en eeuwige glimlach.

Het sjamanisme biedt helaas weinig soelaas tegen deze ellende. Er zijn geen dartelende hertjes en geen natuurreligieuze taferelen: de setting blijft die van een grote stad, met zijn eigen demonen en geheimen. En zoals ergens na afloop van een ritueel wordt opgemerkt: “Als ze mij hier vinden met jou in je blote kont, krijg ik nog een proces aan mijn broek.” De situatie wordt allesbehalve verheerlijkt.

Het verhaal van Kiezel en Jessie wordt afwisselend vanuit beider perspectief verteld, wat zorgt voor een goede spanningsboog. Persoonlijk erger ik me vreselijk aan hoofdstukken die met een cliffhanger eindigen en waarop een hoofdstuk over een heel ander personage volgt, maar feit blijft dat ik zulke boeken twee keer zo snel uit heb omdat ik ze niet weg kan leggen. En ondanks de grimmige setting van het verhaal, is ook Van Loons schrijfstijl als vanouds duidelijk en meeslepend: passend voor de doelgroep, maar ook voor volwassenen goed leesbaar.

Conclusie
Ik weet niet zeker of het aan de herschrijving of aan mijn intussen verworven leesvaardigheid ligt, maar De sekte van de Cobra laat een betere indruk achter dan Gezicht in de mist. Het boek is spannend, vaardig geschreven (zoals we van Van Loon gewend zijn) en heeft uiteraard een fatsoenlijke dosis magische en horror-achtige elementen. Het grote minpunt bestaat voor mij uit de rauwe setting. Ik ben niet zo dol op grote, anonieme steden, drugsverhalen en akelige sektes. Ook het slot wordt wat simpeltjes afgehandeld, maar aan de andere kant past dit wel bij een boek voor deze doelgroep. De sekte van de Cobra is geen onverdeelde aanrader, maar lezers die geen bezwaar hebben tegen de setting of een dergelijke plotopbouw kunnen hier veel plezier aan beleven.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here