De Rattenvanger – Francesco Barbi

0
18

Omslag De Rattenvanger

Ghescik, de gebochelde doodgraver van Tilos, heeft een hanger gestolen uit het nog verse graf van de waarzegster Macba. Vervolgens weet hij door een list tevens in het bezit te komen van een boek van de lang geleden overleden tovenaar Ar-Gular. Met dit boek en de hanger besluit hij de oude toren van de tovenaar te bezoeken in de hoop iets te vinden. In de toren ziet hij een diadeem en hij besluit deze mee te nemen. Zodra hij deze opzet, ziet Ghescik de wereld door de ogen van een ander wezen. Een bloeddorstig wezen. Het is de beul van Giloc, een demonisch wezen die gevangen zit in een ondergrondse cel en alleen wordt losgelaten om criminelen te doden in een soort arena.

Als Ghescik de diadeem een tweede keer opzet helpt hij de demon onbewust ontsnappen uit zijn cel. Door de onverzadigbare bloeddorst van de demon zet deze het op een moorden. Op dat moment komt de vorige eigenaar van het boek van Ar-Gular met de minst goede bedoelingen achter Ghescik aan. De gebochelde besluit zijn vriend Zaccaria de rattenvanger op te zoeken en samen met de prostituee Isotta, tevens een goede vriendin van Zaccaria, ontvluchten ze de stad Tilos. Aangezien Ghescik, wie met geen woord rept over het ontsnapte wezen, geen idee heeft waar hij naartoe kan vluchten, besluiten ze richting Giloc te gaan. Onderweg verzeilen de drie reisgenoten in verschillende problemen en maken ze veel vijanden, maar sluiten ook een aantal nieuwe, soms noodzakelijke vriendschappen.

Origineel
Door een groep verstotelingen in alle soorten en maten de hoofdrollen te laten vertolken is Francesco Barbi direct al origineel bezig. Zo zien we o.a. een gebochelde grafdelver, een geestelijk zwakzinnige rattenvanger, een prostituee, een verminkte huurling en een simpele eenogige reus. Naast hun minder plezante uiterlijke kenmerken zijn een aantal personages van binnen ook rot. In het bijzonder Ghesick de gebochelde. Hij is een zure man die voor niemand een aardig woord over heeft en alleen aan zichzelf denkt. Hij loopt bijna constant op zijn beste “vriend” Zaccaria de rattenvanger te schelden en geeft hem geregeld een draai om zijn oren wanneer Zaccaria’s aparte manier van doen hem weer eens op de zenuwen werkt. Laatstgenoemde houdt er namelijk een vreemde manier van praten en bewegen aan over (vergelijkbaar met Gollem uit The Lord of the Rings). Hij spreekt altijd in de wij vorm over zichzelf en vat alles letterlijk op. Dit zorgt voor de nodige irritaties bij mensen die niet met hem om kunnen gaan.

Het verhaal draait voornamelijk om Ghesick en Zaccaria, maar er wordt regelmatig ingezoomd op andere personages. Tijdens hun reis naar Giloc komen de twee vrienden regelmatig in aanraking met deze andere personages. Het is erg leuk om te lezen hoe alle personages op de een of andere manier met elkaar te maken krijgen.

Gestaag tempo
Er gebeurt gedurende het verhaal altijd wel iets, maar hetgeen er gebeurt is nooit onwijs interessant en maar zelden echt spannend. Het verhaal kabbelt een beetje voort. Af en toe wordt er een uitstapje gemaakt naar een moordpartij van de demon en dan weer naar de huurling die achter een groep ontsnapte gevangenen aanzit, maar we volgen voornamelijk Ghescik en Zaccaria en lezen hoe zij zichzelf constant in de nesten werken. Het duurt ook erg lang voordat er een uiteindelijk doel duidelijk wordt. De jacht op de demon wordt niet ingezet door de man die hem heeft helpen ontsnappen, maar door de burgemeester van Giloc en een groep burgers, maar helaas wordt er slechts zelden naar deze verhaallijn toe geschakeld. Hierdoor zit er vrij weinig actie in het verhaal. Dankzij de humor en de toch wel leuke personages blijft het leuk om het verhaal te lezen. Vooral de humor brengt meer dan eens een glimlach op het gezicht van de lezer. Ik kon persoonlijk erg lachen om de uitspraken van de reus Orgumus.

Conclusie
Francesco Barbi heeft met zijn debuut een origineel verhaal geschreven dat zijn kracht vooral uit de niet altijd even sympathieke personages haalt. De avonturen die het reisgezelschap meemaakt zijn niet altijd even spannend of interessant, maar zijn dankzij de humor toch leuk om te lezen. De Rattenvanger heeft een afgerond verhaal, maar voor wie nog meer over de avonturen van de personages wil lezen is er in juni het vervolg De Poppenspeler uitgekomen.




De Rattenvanger

Francesco Barbi | WB Fantasy | 2013
Originele titel: L'acchiapparatti

De gebochelde doodgraver Ghescik weet de hand te leggen op een medaillon en een antiek boek van tovenaar Ar-Gular. Ghescik wil meer te weten komen over deze magische tovenaar, die in een toren woonde waarin al eeuwen geen voet meer is gezet. Hier vindt Ghescik een mysterieuze diadeem. Wanneer hij deze opzet, raakt hij in trance en ziet de wereld door de ogen van een monster.

Als Ghescik uit zijn trance ontwaakt, beseft hij dat hij het monster heeft helpen ontsnappen. Samen met een verminkte premiejager, een reus met een spraakgebrek, een sympathieke prostituee en natuurlijk de rattenvanger, zet Ghescik de klopjacht in. In een middeleeuwse setting ontvouwt zich een avontuur vol achtervolgingen, huichelarij, ontsnappingen en onverwachte wendingen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here