De oceaan aan het einde van het pad – Neil Gaiman

0
15

Omslag De oceaan aan het einde van het pad

Neil Gaiman is een veelschrijver. Of het nu om kinderboeken, graphic novels, boeken voor volwassenen of afleveringen voor tv-series gaat, hij draait zijn hand er niet voor om. En met succes: zijn werk heeft prijzen gewonnen, is verfilmd en heeft regelmatig bovenaan de (Amerikaanse) bestsellerlijsten gestaan. De oceaan aan het einde van het pad is zijn nieuwste boek, voor volwassenen. En het is een opvallende verschijning, met de diepblauwe, stoffen hardcover met glitters en het dikke papieren omslag met parelmoerglans.

De oceaan van de dames Hempstock
Als zevenjarige heb je het maar weinig voor het zeggen. Je moet eten wat de pot schaft, naar je ouders luisteren en je moet op tijd naar bed. Gelukkig zijn de meeste zevenjarigen ook eigenwijs genoeg om het daar niet mee eens te zijn. De (naamloze) hoofdpersoon van De oceaan aan het einde van het pad leest het liefst nog de hele nacht onder zijn deken, weet dat zijn ouders ook niet echt naar hém luisteren en weigert zijn avondeten als hij daar een goede reden voor heeft. En goede redenen heeft hij in dit boek.

Als man van middelbare leeftijd komt hij terug in de buurt waar hij is opgegroeid. Er is veel veranderd en ook zijn eigen vroegere huis, ‘aan het begin van het pad’, is afgebroken. Alleen de boerderij van Hempstock staat er nog, ‘aan het einde van het pad’. Een tijdlang kwam hij daar vroeger vaak. Het was een ouderwetse, gezellige boerderij, waar Lettie Hempstock, haar moeder Ginnie en haar oma, de oude mevrouw Hempstock, woonden. Zittend bij de eendenvijver herinnert de nu opgegroeide jongen zich ineens alles. De vijver die Lettie haar oceaan noemde, de bijzondere talenten van de dames Hempstock en de gruwelijke oppas die zijn ouders in huis hadden gehaald…

Een magische autobiografie
In zijn voorwoord vertelt Gaiman hoe De oceaan als sci-fi, fantasy, magisch realisme en als onderzoek van herinneringen of jeugdige verzinsels wordt omschreven. En hoewel het boek niet strikt autobiografisch is, heeft Gaiman ook veel elementen uit zijn eigen kindertijd gebruikt. Op de sci-fi na is voor al die genres iets te zeggen: het verhaal begint realistisch, maar vervolgens gebeuren er steeds vreemdere dingen in het leven van de zevenjarige jongen. Er drijft een dode vis in Letties oceaan, overal duikt geld op en tot overmaat van ramp besluiten zijn ouders de knappe Ursula Monkton als oppas aan te nemen.

Door een combinatie van realisme en aantal uitzonderlijke, soms zelfs onsmakelijke fantastische elementen doet het verhaal qua sfeer een beetje aan de film Pan’s Labyrinth denken. Toch houdt Gaiman tegelijkertijd zijn persoonlijke stijl goed vast en vertelt het boek een sterk en eigen verhaal. Het is geschreven vanuit het ik-perspectief en de hoofdpersoon is een heerlijk wijsneuzige verteller, die ook daadwerkelijk de toon en de gedachten van een zevenjarige laat zien. Dat zorgt voor humor, maar is tegelijkertijd een beetje verdrietig: heeft Gaiman zelf ook een verjaardagsfeestje gehouden waarop niemand kwam opdagen?

Gaimans schrijfstijl is helder, beeldend en tegelijkertijd ingetogen. Met een paar woorden weet hij een situatie perfect te schetsen, tot op het komische af, tenzij het één van de vele spannende momenten is. Het boek is door de ruime marges en regelafstand dunner dan het lijkt, maar ook door de vaart in het verhaal en de vloeiende schrijfstijl vlieg je er als lezer doorheen. De oceaan is typisch zo’n boek dat je dezelfde nacht nog moet uitlezen en dat vervolgens nog een week door je hoofd spookt, want ook het slot is verrassend en bijzonder.

Conclusie
De oceaan aan het einde van het pad is een heerlijke nieuwe Gaiman in een bijzondere uitgave. Het boek is volwassen, persoonlijk, overtuigend en meeslepend, en ook als niet-fantasylezer zal dit verhaal je fascineren. Het is een aanwinst voor iedere boekenkast, dus laat je niet afschrikken door de glitters: ze geven niet af!




De oceaan aan het einde van het pad

Neil Gaiman | Boekerij | 2013
Originele titel: The ocean at the end of the lane

Een man op leeftijd keert voor een begrafenis terug naar zijn geboortedorp. Na de dienst rijdt hij zijn oude straat in. Het huis waarin hij opgroeide bestaat niet meer, maar de oude boerderij waar zijn jeugdvriendinnetje Lettie woonde staat er nog wel. Vanaf het moment dat hij het erf op loopt, wordt hij overspoeld door herinneringen. Aan Lettie, die altijd beweerde dat de vijver in hun tuin eigenlijk een oceaan was, aan haar moeders verbluffende kookkunsten én aan haar grootmoeder, die wel heel levendig over de oerknal kon vertellen. Het voelt alsof hij weer die zevenjarige jongen is, verstrikt in een wonderbaarlijk avontuur dat zijn hele wereld op z’n kop zette en dat resulteerde in de verdwijning van Lettie.


Subgenres: , Trefwoorden: ,

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here