De Maangodin – Elizabeth Hand

0
132

Omslag De Maangodin

Scholen waar je magie leert, beter kan het toch niet? Tijdens het lezen van Harry Potter was ik vast niet de enige die wel eens een lesje Gedaanteverwisseling wilde volgen. En wat is het toch jammer dat DUO geen studiefinanciering geeft voor colleges op de verborgen universiteit! Een derde ‘magische’ leerinstelling vond ik in De Maangodin van Elizabeth Hand, een in 2013 uitgekomen herdruk. De naam klinkt goed: het is ‘the University of the Archangels and Saint John the Divine’. Maar toch zou ik me daar liever niet inschrijven als student…

Angst voor de maan
Voor Katherine Cassidy (meestal Sweeney genoemd) is het al te laat: ze wordt keurig door haar ouders op de campus van de universiteit afgeleverd, ruim op tijd om met haar nieuwe studie te beginnen. Maar dat studeren gaat niet meteen van een leien dakje. Sweeney is verlegen en voelt zich erg eenzaam, totdat ze de prettig en soms minder prettig gestoorde Oliver ontmoet. Hij is knap, op een warrige manier ontzettend intelligent en hij ontwikkelt zich al snel tot Sweeney’s eerste grote liefde. Enige probleem: Oliver is op zijn beurt helemaal ondersteboven van de beeldschone Angelica.

En eerlijk is eerlijk – iedereen is dol op Angelica. Ook Sweeney. Als Angelica ergens loopt staren mensen haar na, zelfs op het exclusieve universiteitsfeestje voor ‘speciale’ studenten. Sweeney is daarvoor niet uitgenodigd, maar waar Angelica en Oliver gaan, gaat zij ook. Ongelukkig genoeg is het op dit feestje dat er een aantal beslissende gebeurtenissen plaatsvinden. Sweeney ontdekt dat de universiteit een dekmantel is voor de Benandanti, een sekte die al duizenden jaren wereldwijd aan heel wat touwtjes trekt. Ze hebben maar één doel: voorkomen dat de duistere maangodin opnieuw gewekt wordt. Maar gaandeweg verandert Angelica in de grootste vijand van de Benandanti, met noodlottige gevolgen voor Sweeney en Oliver…

Een mysterieus, complex verhaal
De Maangodin is zeker geen boek dat iedere fantasyliefhebber zal bevallen. Het verhaal is bijzonder uitgebreid en complex, waardoor ook het lezen ervan niet altijd even ontspannend is. Zeker de eerste hoofdstukken scheppen vooral een achtergrond voor de rest van het verhaal, maar verzanden vaak in lange omschrijvingen van weinig interessante gebeurtenissen. Het eerste deel van het boek doet daardoor wat afstandelijk aan, en is redelijk taai om te lezen. Pas als Sweeney, Angelica en Oliver een studie-uitstapje maken met de groep ‘bijzondere’ studenten komt de vaart erin, om vervolgens weer even te verslappen tot na een tijdsprong van twintig jaar.

Door die tijdsprong gaat maar een deel van het boek over jonge studenten; de andere helft gaat over Sweeney als volwassen vrouw van 38 jaar. En het wordt nog complexer als Hand de tijdlijn verder doortrekt naar andere personages, en verwijzingen maakt naar gebeurtenissen van duizenden jaren geleden. Tegelijkertijd geven al die referenties het boek wel geloofwaardigheid. De auteur heeft uitgebreid achtergrondonderzoek gedaan en aan die feiten haar eigen draai gegeven. Sterker nog: zelfs het feminisme krijgt van haar een donker randje.

Door de degelijke achtergrond doet het boek soms een beetje aan Dan Brown in een fantasy-jasje denken. Maar waar Brown meestal vlot wegleest, overdrijft Hand het een beetje qua termen en uitdrukkingen. De omschrijving van een mooie vijver wordt bijvoorbeeld niet sprekender door hem ‘Euclidische symmetrie’ toe te dichten. Samen met de sterk Amerikaanse setting maakt dit het verhaal minder toegankelijk en herkenbaar.

De personages blijven mede door al die feitjes en achtergronden wat op de vlakte. Sweeney gedraagt zich aan het begin vooral als een losgeslagen tiener, experimenterend met drugs, alcohol en lesbische ervaringen, waardoor haar persoonlijkheid wordt overschaduwd. Angelica is vooral mooi en mysterieus; Oliver is eigenlijk een geval voor de psychiatrie. Het zijn steeds vooral de handelingen van de personages die op de voorgrond staan, in plaats van hun psychologische diepgang. Je echt inleven is dan ook niet zo makkelijk en aan het einde van het boek blijven een aantal vragen onbeantwoord.

Op de moeilijkheidsgraad na heeft Hand een prettige schrijfstijl, al komt die dankzij de vormgeving niet optimaal naar voren. Het boek is vrij dik (477 pagina’s), maar heeft ook wat krappe, volle pagina’s met een klein, smal lettertype. Vooral op de taaie punten kost het daarom moeite om door te zetten, zeker als de hoofdstukken vaak meer dan vijftig pagina’s lang zijn.

Conclusie
Het zit De Maangodin niet mee. Hoewel het verhaal op zichzelf intrigerend en interessant is, is de uitvoering in alle opzichten een beetje té. De behandelde tijdspanne is te groot en haalt (zeker aan het begin) de vaart uit het verhaal. De schrijfstijl is goed, maar draaft door in complexe academische verwijzingen die de gemiddelde lezer weinig zeggen. De achtergrond van het verhaal boeit, maar is op sommige punten te ingewikkeld en overschaduwt de personages, die daardoor wat vlak blijven. En dan zijn er ook nog de onaantrekkelijke lay-out van de pagina’s en de lange, lange hoofdstukken die het lezen regelmatig tot een taaie klus maken. De liefhebber kan zich eraan wagen, maar wie ‘gewoon’ een spannend (fantasy)verhaal wil lezen kan beter een ander boek pakken.

[product_page sku=”9789024559961″]

De Maangodin Boek omslag De Maangodin
Elizabeth Hand
9789024559961
Luitingh-Sijthoff

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here