De Anderen 5: Witte kaarten – Anne Bishop

0
249

‘En ze leefden nog lang en gelukkig’ – mooier kan een boek bijna niet eindigen voor de hoofdpersoon. Als lezer ben ik het daar natuurlijk mee eens, maar zelfs het allermooiste einde is tegelijkertijd ook een beetje verdrietig. Het verhaal is namelijk op, en als je meer wilt kun je alleen nog herlezen. Een lang einde is dus zo gek nog niet, maar wanneer wordt het té lang? Bij het vierde boek van Anne Bishops serie De Anderen kwam deze vraag al een beetje naar voren. Is het vijfde en laatste deel lang en leuk, of misschien toch té lang?

Die Cyrus
Aan het einde van het vierde deel is de mensenwereld drastisch verkleind. De Anderen hebben de rebellie van de Mensen Altijd Eerst-beweging letterlijk uitgeroeid, waarbij volledige steden van de kaart zijn geveegd. Telefonie tussen de verschillende regio’s is niet mogelijk en alle doorgaande wegen staan onder strikte controle van wat er in de Wildernis leeft. Voor de mens betekent dit een onzekere tijd, maar voor Meg en haar menselijke collega’s verandert er niet eens zo heel veel aan het leven in het Stadspark van Lakeside. Totdat ineens de opportunistische, dubieuze broer van inspecteur Montgomery op de stoep staat: Cyrus James Montgomery ziet een kans voor louche handeltjes en gratis kost en inwoning, en die laat hij niet schieten…

Een lange toegift
Hoewel de grote problemen met de Mensen Altijd Eerst-beweging in deel vier rigoureus zijn afgehandeld, wordt speciaal voor het vijfde deel Cyrus James Montgomery van stal gehaald – roepnaam ‘Jimmy’, of kortweg ‘die Cyrus’ voor de Anderen. Samen met zijn zichzelf prostituerende vrouw Sandee en zijn onopgevoede kroost zet Jimmy’s aanwezigheid de verhoudingen op scherp, zelfs bij de twee Ouderlingen die het Stadspark observeren. De vraag is nog steeds hoeveel mens de wereld nodig heeft, en de Ouderlingen willen leren hoe je onderscheid maakt tussen geschikte en ongeschikte mensen. Ondanks de protesten van Simon en de andere gedaanteverwisselaars in het Stadspark, moet Jimmy dus blijven.

Jimmy’s aanwezigheid lijkt vooral een excuus om nog een heel boek lang over de afronding van de overgebleven verhaallijnen te schrijven, waardoor deel vijf een soort lange toegift vormt.

Het voelt een beetje gezocht dat Jimmy ineens ter lering ende vermaak van de Ouderlingen getolereerd moet worden, zeker omdat menselijke overtreders eerder nog simpelweg werden opgegeten. Daar komt bij dat er geregeld hoofdstukken vanuit Jimmy’s perspectief zijn geschreven, die duidelijk maken dat die kerel echt geen knip voor de neus waard is. Waar in de vorige delen de kortzichtigheid en onverdraagzaamheid tegenover de Anderen erg frustrerend konden zijn, zorgen daarom hier de hoofdstukken met en over Jimmy voor hetzelfde gevoel. Toch leidt de situatie opnieuw tot spannende verwikkelingen, die Meg als bloedprofeet steeds verder onder druk zetten.

Terwijl de mensenwereld zich probeert te herstellen van de door de Anderen toegebrachte klap, zijn de menselijke problemen van en door Jimmy van een veel kleinere schaal. Zijn aanwezigheid lijkt dan ook vooral een excuus om nog een heel boek lang over de afronding van de overgebleven verhaallijnen te schrijven, waardoor deel vijf het gevoel van een soort lange toegift oplevert. Meg blijft lang onder de radar voor de hebzuchtige Jimmy, waardoor het uiteindelijke slot succesvol zo’n vierhonderd pagina’s wordt uitgesteld. Daar staat tegenover dat het ook weer geen straf is om meer over de Anderen te lezen, en dat het einde de hele serie op een prettige manier afrondt. Wat wel jammer is, is dat dit laatste niet voor alle verhaallijnen geldt: over de levens van de andere bloedprofeten en bijvoorbeeld de set profetiekaarten waar Meg aan werkt blijven vraagtekens bestaan.

Conclusie
Witte kaarten is een geslaagd slotdeel dat de serie tot een mooi einde brengt. Wel worden niet alle verhaallijnen even duidelijk afgerond en blijft het een beetje de vraag of het nodig was om nog een heel boek aan de serie toe te voegen. Het is zeker geen straf om meer over Meg, de Anderen en hun wereld te lezen, maar de aanwezigheid van Jimmy voelt enigszins als een kunstgreep die vooral is bedoeld om het daadwerkelijke einde nog even uit te stellen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here