BoekenBoeken
Home Boeken Boekrecensies De Anderen 1: Rode letters – Anne Bishop

De Anderen 1: Rode letters – Anne Bishop

0
51

Omslag De Anderen 1: Rode letters

Noem iemand de nieuwe J.K. Rowling, en ik ben sceptisch. Heeft een boek de beste hoofdpersoon sinds Katniss Everdeen? Ja, vast… Uitgeverijen zijn niet te zuinig met hun vergelijkingen, maar in werkelijkheid kunnen op die manier aangeprezen boeken meestal niet aan het origineel tippen. Toen ik Rode letters van Anne Bishop in handen kreeg, het eerste deel van de nieuwe fantasyserie De Anderen, was ik dan ook net zo ongelovig als altijd: voor fans van Buffy the Vampire Slayer en Charmed – dat zal wel. Maar stiekem was ik ook een beetje nieuwsgierig…

Intelligent vlees
De serie De Anderen speelt zich af in onze tijd, maar in een net iets andere wereld. In plaats van dat de mens de dominante soort op aarde is, zijn er namelijk ook ‘Anderen’: deze terra indigine zijn de oorspronkelijke bewoners van onze planeet en bestaan al veel langer dan de mens. Ze zijn snel en dodelijk, en sommige soorten kunnen ook een menselijke gedaante aannemen. De Wolven en de Kraaien bijvoorbeeld, en de Sanguinati, die nog het meest op vampiers lijken. En er zijn nog ergere wezens…

De Anderen zijn niet erg dol op mensen. Ze vinden de ‘apen’ eigenlijk alleen nuttig als snack, of op het moment dat ze een handige uitvinding doen. De Anderen beheersen bijvoorbeeld de wind, maar mensen hebben de windturbine bedacht. Hierdoor is er toch een soort wederzijdse tolerantie, maar het gaat niet van harte. Mensen blijven zich prooi voelen (en terecht!), en de Anderen blijven neerkijken op ‘het slimme vlees’. Het helpt ook niet dat de Anderen midden in de verschillende mensensteden in hun eigen uitgestrekte Stadsparken wonen, waardoor het om de zoveel tijd tot bloederige misverstanden en grensconflicten komt.

Op een bitterkoude avond, tijdens een heftige sneeuwstorm, staat Meg Corbyn voor de toegang van het Lakeside Stadspark. Na enige aarzeling laat Simon Wolfgard de halfbevroren jonge vrouw binnen en omdat ze nergens anders heen wil, geeft hij haar een baantje als ‘Contactmens’. De Anderen in het Stadspark bestellen allerlei goederen bij mensenbedrijven, maar dat verloopt beter als er een soortgenoot is om de pakketten in ontvangst te nemen. Al snel blijkt echter dat Meg geen gewoon mens is, maar een cassandra sangue – een bloedprofeet, die als ze gesneden wordt de toekomst ziet. En haar eigenaar wil zijn lucratieve eigendom graag weer terug hebben in het instituut waar ze uit gevlucht is…

Een wrede, sprookjesachtige wereld
De Anderen speelt zich af in een goed uitgedachte wereld, die een beetje aan de tv-serie True Blood doet denken. Wezens als weerwolven en vampiers leven namelijk niet verborgen in onze maatschappij, maar zijn juist heel zichtbare gevaren: ze heersen over de wereld, sturen de elementen en hebben de macht om hele steden of zelfs de hele mensheid te vernietigen. De vrede tussen mens en terra indigine is dan ook fragiel, en mensen moeten leven met het feit dat ze eigenlijk niet meer dan prooi zijn. Die spanning geeft het boek een interessante achtergrond: in onze realiteit hebben mensen hoogstens iets van ziekte en van elkaar te vrezen, maar hoe ga je ermee om als je dagelijks op straat roofdieren tegenkomt die mensenvlees eten?

Met die nadruk op mensenvlees is de gedachte aan sprookjes niet ver weg. Het begint al met een jonge, roodharige vrouw en een ‘grote boze Wolfgard’, maar de manier waarop Meg voor het Stadspark gaat werken doet ook een beetje aan Vrouw Holle denken. Waar de vorige Contactmensen hun werk niet serieus namen en niet lang zijn gebleven, doet Meg daadwerkelijk haar best de achterstanden weg te werken en alles bij te houden. Ze komt hierbij vaak onvoorspelbaar uit de hoek, heeft bijzondere ontmoetingen met de wezens dieper in het Stadspark en ze bouwt zelfs een vriendschap op met Sam, Simons getraumatiseerde kleine neefje. En natuurlijk is er het stroeve, maar langzaam steeds vriendschappelijkere contact tussen Meg en Simon: een vleugje Belle en het Beest?

Geen gezwijmel tussen tieners, maar een fascinerende wereld, heerlijke personages en een flinke dosis spanning.

Humor met hondenkoekjes
Rode letters blinkt uit door de raak getypeerde personages en de humor in de botsingen tussen mensen en Anderen. Menselijke ideeën verschillen soms sterk van de eveneens heel logische, dierlijkere opvattingen van de Anderen, maar ook onderling zijn de Anderen het niet altijd eens. Elk type gedaanteverwisselaar heeft onvermijdelijk wat eigenschappen van zijn dierlijke vorm overgenomen, waardoor de Kraaien bijvoorbeeld razend nieuwsgierig zijn en veel van ‘glimmers’ houden, terwijl de wolven – ondanks hun waardigheid – dol zijn op hondenkoekjes.

Alleen al die humorvolle aanvaringen zorgen dat je van elke bladzijde geniet, maar ook de strakke spanningsboog maakt het moeilijk om het boek weer weg te leggen. Er is de vraag hoe Meg zich redt in het Stadspark en hoe haar contact met Simon zich ontwikkelt, terwijl Megs eigenaar haar intussen koste wat kost terug wil krijgen en er in steden elders een bedreigende nieuwe ziekte opduikt. Het boekt werkt naar een knallende finale toe, maar daarna zijn er nog genoeg onopgeloste zaken voor het volgende deel.

Conclusie
Rode letters is het veelbelovende eerste deel van De Anderen: geen gezwijmel tussen tieners, maar een fascinerende wereld (hoe leeft de mens met zijn status als prooi?), heerlijke personages en een flinke dosis spanning. Het enige minpunt is dat het omslag van het boek een heel andere, bijna ‘damesromannetjesachtige’ indruk geeft, terwijl de inhoud juist zo verfrissend leuk en spannend is. En die vergelijking met Buffy en Charmed? Vooruit, ik vond dit inderdaad misschien wel even leuk als mijn lievelingsseries van vroeger. Ik kijk uit naar het volgende deel, dat gelukkig al in mei uitkomt.

[product_page sku=”9789026137518″]

De Anderen 1: Rode letters Boek omslag De Anderen 1: Rode letters
De Anderen 1
Anne Bishop
9789026137518
De Fontein

GEEN REACTIES

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here