Bloedlijn – Kevin Valgaeren

0
9

Omslag Bloedlijn

Kevin Valgaerens Bloedlijn is het vervolg op De Ziener. Het boek vertelt het verhaal van de vampier David Mayfair die wanhopig op zoek is naar zijn jeugdliefde Sterre Schemers om haar uit de klauwen van zijn maker Valeth te houden. De wegen leiden naar Turnhout, maar er lijkt meer aan de hand te zijn dan in eerste instantie verwacht wordt. Bloedlijn bestaat uit fragmenten van drie dagboeken en een zeer lange brief, respectievelijk afkomstig van David Mayfair, Sterre Schemers, Werner van Lissum en Marcus. Valgaeren weet met een goed geschreven proloog de lezer te grijpen. De vraag wie Vicky Timmermans gered heeft, brengt verschillende (ongure) personages naar Turnhout. Maar wat heeft het ene met het andere te maken? Slaagt Valgaeren er in om de losse draadjes te verbinden?

De innerlijke wereld van personages
Na het verhaal van David Mayfair de ziener (zie recensie De Ziener, Valgaeren, 2011), komen we met Bloedlijn in contact met David Mayfair de vampier. Hij vervloekt zichzelf om zijn melige uitbarstingen bij zijn maker, Valeth, die nu ongetwijfeld jacht maakt op Sterre Schemers om haar tot zijn partner te maken. Met zijn dagboek, dat een echt psychogram is, gunt Valgaeren ons tot zeer diep een blik in Davids innerlijke leefwereld. Hierdoor krijgt de lezer een sterk en geloofwaardig neergezet beeld van de vampier.

Een ander belangrijk personage dat op dezelfde manier door Valgaeren neergezet wordt, is Sterre Schemers. Al snel blijkt dat ze ‘specialer’ is dan de meeste andere mensen. Drie belangrijke pijlers hebben haar levenswandel tot nu toe getekend. Het wordt duidelijk dat de oorzaak van deze drie, met een menselijk brein onvatbare gebeurtenissen enkel Sterre kan zijn. Maar hoe? Ook via haar dagboek worden we vastgekluisterd aan haar wanhoop en twijfels.
Door het mengen van fragmenten uit bovenvermelde twee dagboeken samen met een derde en af en toe een fragment van Marcus’ brief bouwt Valgaeren gestaag aan een verhaal waarin de een na andere vraag beantwoord wordt, maar dat ook tot enkele nieuwe vragen leidt. Het mysterie rond het kluwen dat David, Sterre en Werner met elkaar verbindt, werkt Valgaeren op een magistrale wijze uit. Personages van vlees (en bloed) vieren in Bloedlijn op een zelden geziene manier hoogtij.

Een sterk begin…
“Mijn naam is David Mayfair en ik ben een vampier.
Ik heb wel een uur naar de bovenstaande zin zitten staren voor ik verder kon schrijven, omdat het moeilijk tot mij doordringt wat de implicaties hiervan zijn.”

Met deze twee zinnen start Valgaeren na de proloog van Bloedlijn het uiteindelijke verhaal. Op een zeer directe manier slaagt de auteur erin de situatie waarin David Mayfair verzeild is geraakt voor de lezer te schetsen. De toon is onmiddellijk gezet. Twee vrij eenvoudige, maar o zo belangrijke zinnen werpen al enkele vragen op. De ene na de andere bladzijde wordt omgeslagen. En dat sneller en sneller.

Valgaeren weet vanaf het begin af aan dus al een zekere spanning op te roepen. Enerzijds door het zeer directe begin, anderzijds door de proloog, dat ondanks de lugubere inhoud ervan een voorspel dat flirt met de lezer is. Met eenvoudige, niets verbloemende zinnen slaagt Valgaeren erin de situatie en de actie te schetsen. Volgend kort, maar zeer sterk geschreven stukje illustreert dit:

“Enkele tellen leek ik alleen te zijn in de verduisterde steeg, alsof de dwerg verdampt was in de gietende regen. Het volgende ogenblik zag ik vanuit mijn ooghoeken twee kleine voetjes in de lucht bengelen die zonder twijfel eigendom waren van de man die mij probeerde aan te randen, en die daar behoorlijk in was geslaagd. Ik knipperde even met mijn ogen om het bloed, de tranen en de regen te wissen. Toen ik mijn ogen weer opende, zag ik alleen nog het nachtelijke duister. Vervolgens hoorde ik een bijzonder vreemd geluid, dat in eerste instantie klonk alsof iemand een lap stof verscheurde, hoewel het geluid – hoe moet ik het zeggen – veel sappiger klonk.”

…en een waanzinnig einde.
De toon die Valgaeren al vanaf het begin zet, weet hij vol te houden. Ondanks de verschillende schrijfstijlen die de drie verschillende personages van wie fragmenten uit hun dagboeken in het verhaal zijn opgenomen, weet Valgaeren een logisch verhaal te smeden. Hij bouwt de spanning gestaag op. Stukje bij beetje onthult hij het mysterie en de geheimen die achter de verschillende karakters schuilgaat. Zo wordt de lezer een waanzinnig einde gegund; sterk en geloofwaardig. De auteur weet op een subtiele manier alle draadjes met elkaar te verbinden. Net zoals in De Ziener slaagt Valgaeren er dus in om een verbluffend einde neer te zetten, alleen nu heeft het nog dat tikkeltje verfijning meer. De groei van de schrijver tussen beide boeken is zichtbaar en voelbaar.

Conclusie
Bloedlijn is Kevin Valgaerens tweede boek over David Mayfair. De romantische drijfveer om Sterre uit de klauwen van Valeth te houden, wordt op een schitterende manier neergezet. De personages en de locaties in het boek worden op een zeer gedetailleerde en genuanceerde manier tot leven gewekt. De spanning wordt op een meesterlijke wijze opgebouwd. Bloedlijn is een boek in de stijl van Frankenstein en Dracula, maar toch ook helemaal Valgaeren. Een echte aanrader, en dat niet alleen voor de liefhebbers van het genre.




Bloedlijn

Kevin Valgaeren | Karakter Uitgevers | 2012

Kevin Valgaerens Bloedlijn is het vervolg op De Ziener. Het boek vertelt het verhaal van de vampier David Mayfair die wanhopig op zoek is naar zijn jeugdliefde Sterre Schemers om haar uit de klauwen van zijn maker Valeth te houden. De wegen leiden naar Turnhout, maar er lijkt meer aan de hand te zijn dan in eerste instantie verwacht wordt. Bloedlijn bestaat uit fragmenten van drie dagboeken en een zeer lange brief, respectievelijk afkomstig van David Mayfair, Sterre Schemers, Werner van Lissum en Marcus. De vraag wie Vicky Timmermans gered heeft, brengt verschillende (ongure) personages naar Turnhout. Maar wat heeft het ene met het andere te maken?

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here