Atlantis Ongezonken 2: De Verschroeide Veer – Tais Teng

0
8

Omslag Atlantis Ongezonken 2: De Verschroeide Veer

Uit interviews blijkt dat sommige schrijvers schrikbarend gestructureerd te werk gaan. Thomas Roosenboom heeft bijvoorbeeld een hele strikte dagplanning, met zelfs iedere dag dezelfde maaltijden. En Ronald Giphart prikt allerlei schema’s op de muur, zodat hij die later alleen nog hoeft uit te werken tot een roman. Voor sommige auteurs is dat vast een heel goede methode, maar bij Gestolen zielen van Tais Teng (het eerste deel van de reeks Atlantis Ongezonken) stel ik me toch een ander schrijfproces voor. Het kan bijna niet anders of Teng heeft dit boek in één ruk geschreven, zonder te slapen of te eten, terwijl hij intussen af en toe een maniakaal gelach uitstootte. Het resultaat is een verhaal dat de lezer meevoert op een wilde achtbaanrit. En in De Verschroeide Veer, het tweede deel, voert Teng het tempo nog een stukje verder op…

Een mallemolen van personages en een machtige veer
De ‘verschroeide veer’ is afkomstig van Lucifers zwartomrande verenkleed. Hij raakte hem kwijt in een gevecht met Michaël, in een strijd tussen aartsengel en gevallen engel, met een enorme inslagkrater tot gevolg. Wie de verschroeide veer bezit, heeft het commando over alle legioenen van de hel. Dat is geen lichtzinnig op te vatten taak, want er zijn bepaalde eisen aan verbonden en demonen laten zich slecht bevelen. De veer wordt dan ook veilig bewaard door een speciale orde, totdat een van de ordeleden de fout maakt om de veer te stelen…

Wat volgt is een ingewikkeld avontuur waarbij de monnik Raspoetin door de orde wordt ingehuurd om de veer terug te stelen, terwijl Raspoetin zelf wordt achtervolgd door een woedende vuurvogel die nog een appeltje met hem heeft te schillen. De veer wisselt vervolgens om de haverklap van eigenaar, vanaf het moment waarop de oorspronkelijke dief zelf wordt beroofd door het straatschoffie Ludo. Bovendien krijgt Raspoetin ook een kwade Gerard en Segoviah achter zich aan (het bekende duo uit het eerste deel), omdat hij Acacia, een boomnimf en de vriendin van Gerard, heeft behekst. En dan begint ook Atlantis zich ermee te bemoeien…

Dwergen en Atlantische toeristen in Amsterdam
De verschroeide veer speelt zich af in een fascinerende wereld die een mix vormt tussen fantasy-elementen en onze eigen realiteit. Atlantis wordt door een eindeloze stroom aan mensenoffers boven de golven gehouden en Amerika heeft nooit bestaan. De hoofdpersonen gebruiken iPhones en Blackberry’s, maar komen ook dwergenbars, magische aanplakbiljetten, gevallen engelen en succubi tegen in Amsterdam. En als je durft te spijbelen op school? Dan krijg je de demonen van de Onderwijsinspectie achter je aan, zoals het kabinet Fortuyn heeft besloten.

Het verhaal staat bol van de verwijzingen – zelfs Hermelien uit Harry Potter verschijnt kort ten tonele! – en is met oog voor detail uitgewerkt. Teng had er overduidelijk plezier in en heeft, net als in het eerste deel, weer allerlei (Photoshop?)illustraties toegevoegd. Ik heb regelmatig hardop moeten lachen om Tengs gekke vondsten, maar de rijkheid en de vaart van het verhaal maken het geheel soms ook te veel tot een aaneenschakeling van leuke feitjes.

Het eerste deel van Atlantis Ongezonken is nog het beste te vergelijken met een achtbaanrit, maarDe Verschroeide Veer doet daar nog een schepje bovenop.

Het boek opent met een korte biografie van de verschillende personages en dat is ook geen overbodige luxe: het zijn er namelijk een heleboel. De focus ligt niet langer grotendeels op Gerard, Acacia en Segoviah, maar wordt afwisselend op bekende, onbekende of zelfs op personages met een bijrol gericht. Ergens is dat een sympathieke keuze, want het loopt lang niet altijd goed af met de persoon in kwestie. Deze onzekerheid maakt het boek dan ook spannender en verre van voorspelbaar. Als lezer raak je hierdoor echter ook sneller het overzicht kwijt, waar dat er in het eerste deel nog wel grotendeels was: zeker in de eerste hoofdstukken kost het even wat moeite om goed in het verhaal te komen.

De Verschroeide Veer is bovendien net iets ‘explicieter’ dan Gestolen zielen. Het eerste deel leek op tieners te zijn gericht, maar het tweede deel is ruiger en meer ‘x-rated’. Wat te denken van Asmodeus, de gevallen engel van ‘wilde lust en wurgseks’? Of de nogal bloederige dood van sommige personages? Teng omschrijft het met dezelfde humor als eerder, maar de ondertoon is iets volwassener.

Conclusie
Het eerste deel van Atlantis Ongezonken is nog het beste te vergelijken met een achtbaanrit, maarDe Verschroeide Veer doet daar nog een schepje bovenop. De meest fantastische gebeurtenissen en personages wisselen elkaar af, in een wereld die met veel humor en oog voor detail is uitgewerkt. Het verhaal speelt zich in vliegende vaart af (inclusief wat slordige foutjes, zoals missende woorden), waardoor je als lezer soms wel even je oriëntatie kwijtraakt. Net een heftig ritje in de achtbaan, dus: niet aan te raden voor lezers onder de 1,50 meter en het is af en toe even doorbijten, maar het is de moeite wel waard.




Atlantis Ongezonken 2: De Verschroeide Veer

Tais Teng | Verschijnsel | 2012

Wie de Verschroeide Veer van Lucifer bezit, kan alle legioenen van de Hel commanderen, elke wens vervullen.  Vooral domme wensen. De drager haalt daarom zelden het einde van de week. Als de veer uit het kluis verdwijnt, sturen de eigenaars de moorddadige monnik Raspoetin achter de dief aan. Het wordt een achtervolging die van het Berlijnse kratermeer tot in de steampunk paleizen van Atlantis zelf voert. Een wild en wonderbaarlijk avontuur in een wereld waar Columbus Atlantis ontdekte en Amerika nooit meer dan een droom was.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here