Atlantis Ongezonken 1: Gestolen Zielen – Tais Teng

0
13

Omslag Atlantis Ongezonken 1: Gestolen Zielen

Iedereen die iets heeft met fantasy heeft zal vast wel eens gedroomd hebben over dat mysterieuze eiland dat onder de golven van onze wereld gezonken zou zijn: Atlantis. In Gestolen Zielen heeft auteur Tais Teng hetzelfde gedaan, met als toevoeging het idee dat Atlantis helemaal niet onder de golven ligt, maar middels zwarte magie boven de schuimkoppen gehouden wordt. Gestolen Zielen is deel één in de serie Atlantis Ongezonken. Hoe ziet onze wereld eruit als het magische land nog onder, of liever boven, ons was?

Deze vraag wordt in het verhaal zijdelings beantwoordt. Gerard leeft namelijk in de wereld waar Atlantis nog fier het water van zich afhoudt. Hij woont in het magische Amsterdam, waar de melting pot bestaat uit elfen, dwergen, kabouters, nimfen, ijsreuzen en andere vreemdsoortigen. Op een dag verliest Gerard na een potje kaarten zijn derde ziel, zijn Ka, aan dwerg Kaspian. Dit ontneemt hem alle kleur en smaak in de wereld en bovendien begint hij langzaam uit elkaar te vallen, met alle gevolgen van dien. Samen met zijn andere zielen, een boomnimf en nog een handje andere kameraden opent hij de jacht op Kaspian…

Plaatsing
Het lijkt één van de auteurs favoriete stijlen te worden. Men neme onze wereld. Vervolgens past men een klein aspect in onze geschiedenis aan. Voeg een vleugje magie toe. Et voilà, een wondere wereld met intrigerende én herkenbare aspecten. Tengs schrijfwerk getuigd van een hoop fantasie. Dit is dan ook het genre waarin we Gestolen Zielen zonder al te veel moeite kunnen ophokken. Dit betekent echter niet dat het boek in de cliché fantasy vervalt; integendeel. Zoals we onderhand van Teng kunnen verwachten staat ook dit boek vol met de fantastievolste creaties en interpretaties van reeds bestaande aspecten. Vooral de dwerg als ras heeft een invulling gekregen die op mij zeer uniek overkomt. Tevens vermakelijk zijn de verwijzingen naar de populaire en fantasy-cultuur van “de echte wereld” die doorsijpelt in de verhaalwereld. Dit speelse aspect wist vaak een glimlach op mijn gezicht te toveren.

Het taalgebruik in Gestolen Zielen is erg vloeiend. Het eenvoudige taalgebruik en de goede leesbaarheid trekken het gebruik van de ongedefinieerde fantastische begrippen recht. Deze ongedefinieerdheid geeft de lezer tevens de vrijheid om de wereld die Teng schept een eigen invulling te geven. Zo kan men actief iets toe te voegen aan de verwezenlijking van Tengs wereld in het hoofd van de lezer. Verder komen het relatief grote lettertype in combinatie met dit eenvoudige taalgebruik wel wat kinderlijk over. Wat de precieze doelgroep voor de tekst is wordt dan ook in het midden gelaten.

Het boek gaat gepaard met een groot aantal aan platen en tekeningen, die door de auteur zelf zijn geïllustreerd. Hoewel de creativiteit van Teng bewonderenswaardig is, komen de paginavullende platen niet altijd tot hun recht. De fotobewerkingen vaak wel, die zorgen voor surrealistische plaatjes van de fantastieke wereld waar een lezer naar kan blijven kijken. De tekeningen die de illustrator soms maakt of toevoegt komen echter wat amateuristisch over. Ze komen niet overeen met de stijl uit de rest van de afbeeldingen. Professionelere illustratoren zouden de afbeeldingen wellicht naar een hoger niveau kunnen tillen.

Personages en plot
Hoewel bovenstaande nog vrij positief is, kan ik over de personages en het plot niet anders dan negatief zijn. De karakters blijven ronduit plat. Hoofdpersoon Gerard wordt eenvoudig neergezet in de eerste 20 pagina’s en blijft gedurende het hele verhaal zo. Van de bijpersonages valt amper hoogte te krijgen, op hun meest basis eigenschappen na. Kaspar krijgt van de karakters nog het meest uitgebreid een achtergrond mee. Teng zorgt ervoor dat je ten minste zijn oorzaken tot handelen kan achterhalen.

Over het plot valt bijna hetzelfde te zeggen. Er zit niet echt een ontwikkeling in. Gerard jaagt op Kaspian gedurende het hele boek. Op een gegeven moment worden de rollen even omgedraaid en daarna vervalt het weer in zijn oude patroon. Er zijn wel een paar horden die de hoofdpersonen moeten nemen op hun achtervolging, maar echt spannend worden die niet gemaakt. Ook had ik van tevoren een boeiende weergave van de werkelijkheid waarin Atlantis niet gezonken is verwacht, maar helaas begeeft het verhaal zich voor een groot deel in een trein, min of meer afgesloten van de buitenwereld en zonder visie op die wereld. Toegegeven, de trein is wel speciaal en redelijk interessant, maar het scheen mij dat er vele malen interessantere mogelijkheden waren om het verhaal voort te zetten in een dergelijke wereld.

Ondanks dat spanning en (bovengemiddeld) interessante karakters mij ontbraken leest het verhaal wel lekker weg. De oorzaak die hieraan ten grondslag ligt was voor mij het vlotte en eenvoudige taalgebruik.

Conclusie
Al met al vind ik dit werk mager, zeker in vergelijking met andere werken van Teng (dan denk ik vooral aan de Gran Terre Saga en de D’Ancy-boeken). Zowel de karakters als het plot is maar zo-zo. Van mij mag het vervolg nog wel even op zich laten wachten.




Atlantis Ongezonken 1: Gestolen Zielen

Tais Teng | Verschijnsel | 2010

Gerard heeft zijn ka verspeeld, zijn derde ziel. Alle kleur en smaak is uit zijn leven verdwenen: zelfs pekingeend met pruimensaus smaakt naar klei en smeerolie en de blauwste zomerhemel is loodgrijs.

Bijgestaan door een punkengel en een boomnimf moet hij zijn ka terug zien te winnen in een magisch Amsterdam vol bedelende elfen en zeldzaam lichtgeraakte dwergen.

Een wild en wonderbaarlijk avontuur in een wereld waar Columbus Atlantis ontdekte en Amerika nooit meer dan een fantasie was…

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here