Academicus Vampyrus 4: Bloedbelofte – Richelle Mead

0
10

Omslag Academicus Vampyrus 4: Bloedbelofte

Na de afschuwelijke strijd in de buurt van Sint Vladimir en het verlies van haar mentor én geliefde Dimitri, heeft Rose zowel de school als Lissa de rug toegekeerd en is naar Siberië vertrokken. Ze heeft slechts één doel voor ogen: Dimitri, nu een Strigoi, vinden en vermoorden, zoals ze weet dat hij gewild zou hebben. Ze heeft echter zeer weinig aanknopingspunten waar hem te vinden en haar zoektocht verloopt dan ook uiterst moeizaam. Hulp uit onverwachte hoek brengt hoop: Rose ontmoet Sydney Sage, een alchemist die weet waar Dimitri’s geboortestad ligt. Sydney brengt haar erheen, ondanks de afkeer die de alchemisten van zowel de vampiers als de dhampiers hebben. Daar vindt Rose een nieuw spoor, dat haar inderdaad naar Dimitri brengt. Maar zal Rose de kracht vinden om haar geliefde te doden? En wie is de geheimzinnige Moroi Abe Mazur, die telkens opduikt wanneer Rose in de problemen zit?

Grote overgang
In de recensie van Schaduwkus noemde ik dat deel een proloog op het vierde boek in de reeks. Daar kom ik nu van terug, want tussen dat deel en Bloedbelofte ligt een tijdsspanne van een aantal maanden en een grote breuk in onderwerp. Rose is in Rusland, maar hoe ze daar gekomen is wordt slechts heel langzaam duidelijk. De lezer krijgt heel weinig mee van haar afscheid van Lissa, Adrian en hun andere vrienden en dat is jammer. De vriendschap tussen Lissa en Rose zou zo hecht moeten zijn; dan is het moeilijk om als lezer genoegen te nemen met een paginakorte beschrijving van hun afscheid.

Die vervreemding van de andere personages van de serie wordt later in het boek gelukkig grotendeels goedgemaakt, omdat Rose nog altijd in Lissa’s hoofd kan glippen en Adrian het vermogen bezit Rose in haar dromen te bezoeken. Het ontbreken van de afscheidsscène blijft echter een gemis.

Melodramatisch
Eén van de redenen waarom het missen van die scène een gemis is, is omdat we nu Rose zich alleen maar zien concentreren op Dimitri. Alles draait om Dimitri. Dat is begrijpelijk, want hij was haar geliefde en is het doel van haar zoektocht, maar het wordt vrij melodramatisch gebracht. Alles herinnert haar aan iets dat hij zei, iets dat hij deed, iets dat hij vond… Hoewel ik me heel goed kan voorstellen dat het inderdaad zo voelt wanneer je een geliefde hebt verloren, haalt wel de vaart uit het boek. De flashbacks van Rose en Dimitri’s tijd samen zijn leuk, maar deden me afvragen waarom die niet in de eerdere boeken verwerkt zaten – dat had naar mijn mening makkelijk gekund. Nu voegen ze slechts nog een beetje extra drama aan het geheel toe. Toch gebeurt er voldoende met Rose en zit er ook genoeg vaart in het verhaal, met name in de tweede helft van het boek.

Het is allemaal wat zwaarder en treuriger dan de lezer gewend was, maar dat is te begrijpen in het kader van de ontwikkelingen.

Alchemisten en vampermaffia
Die vaart is mede te danken aan Rose’s ontmoetingen met twee nieuwe personages: Sydney Sage en Abe Mazur. Sydney is een alchemist, een ondergrondse beweging die als doel heeft het bestaan van de vampiers en dhampiers voor de mensheid verborgen te houden. De alchemisten zijn zeer gelovig en zien zowel de vampiers als de dhampiers als duivelsgebroed. Maar ook Sydney heeft haar geheimen en één van die geheimen dwingt haar om Rose te helpen. De jonge vrouwen ontwikkelen hierdoor een soort band, waardoor het te hopen is dat dit niet de laatste keer is dat we iets van Sydney horen of zien.

Abe Mazur blijft veel meer op de achtergrond dan Sydney, en is net zo’n mysterieus personage als de alchemist. Wie hij is en wat hij doet blijft lang verborgen in het boek, maar dat zijn invloed verder reikt dan Rose vermoed, wordt de lezer al snel duidelijk. Zijn temperament en humor doen niet onder voor dat van Rose. Dit zorgt voor leuke, soms bijna komische situaties, die de zwaarte van het boek een beetje verlichten.

Zwaar
Dat is nodig ook, want waar er in de eerdere delen soms wat vluchtig over de emoties van de personages heen wordt gestapt, blijft de lezer hier flink in Rose’s zwaarmoedigheid hangen. De ontdekking dat deze deels afkomstig is van Lisa, en de daardoor frequentere uitstapjes naar Lissa en de academie, zijn dan ook een welkome oplossing. De verdieping die Lissa hierdoor krijgt, is geloofwaardig, en ook Dimitri krijgt in dit boek veel meer gestalte dan in de vorige delen. Het laatste deel van het boek is erg spannend en meeslepend, hoewel ook hier de sombere ondertoon overduidelijk aanwezig is. Het slot maakt echter veel goed en hoewel het bijna traditionele eindgevecht ontbreekt, sla je het boek niet onbevredigd dicht.

Conclusie
Bloedbelofte komt erg traag op gang, maar in de tweede helft van het boek pakt het verhaal de voor het vorige deel zo kenmerkende snelheid weer op. Het is allemaal wat zwaarder en treuriger dan de lezer gewend was, maar dat is te begrijpen in het kader van de ontwikkelingen. De slothoofdstukken maken het gebrek aan tempo en luchtigheid naar mijn mening helemaal goed en doen zeker uitkijken naar het vijfde deel in de reeks.




Academicus Vampyrus 4: Bloedbelofte

Richelle Mead | Uitgeverij Moon | 2009
Originele titel: Vampyre Academy Blood Promise

Het vierde deel in de Academicus Vampyrus-serie.

Rose staat na de slachting op Academicus Vampyrus voor de grootste uitdaging in haar leven. Nu Mason naar de andere wereld is vertrokken, moet ze Dimitri Belikov, de liefde van haar leven, opsporen en… vermoorden. Zal hij hiertoe in staat zijn nadat ze de hele wereld heeft afgereisd om hem te vinden? Of is het nu eindelijk tijd om zich bij hem te voegen?

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here