Interview met Kim ten Tusscher (met update)

0
12

 Kim ten Tusscher is bezig met het afronden van Prooi, het afsluitende deel van de tweeluik Jager & Prooi. Het plan was deze te introduceren op de aanstaande Elfia aankomend weekend, maar door omstandigheden is dit niet helemaal zeker. Ons eerdere interview uit 2012 (17 april ) was alweer zolang geleden, dat we graag een update wilde over wat Kim ten Tusscher in de tussentijd allemaal heeft gedaan en waar ze momenteel mee bezig is!


Prooi is zo goed als af, is er tijdens het schrijven van dit einde van het tweeluik nog iets verrassends gebeurt met de personages of je  verhaallijn, of is alles afgelopen zoals je vooraf had bedacht?

Ik had vooraf natuurlijk een idee over hoe het moest eindigen, maar ik ben geen plotter dus is er tijdens het schrijven nog ontzettend veel mogelijk. Het einde is dus zeker anders dan ik had verwacht en dat was ergens een positieve verrassing. Veel meer kan ik daarover en over Meaghun niet zeggen, behalve dan dat hij het zwaarder te verduren kreeg dan ik van tevoren had gedacht.

Ook met Liis liep het soms anders dan ik dacht. Terwijl ze een stad aandeed, ontmoette ze ineens een vrouw die een vriendin werd, terwijl ik eigenlijk van plan was om Liis snel weer verder te sturen. Deze vrouw heeft nu een leuke rol in het verhaal gekregen, want het bleek dat ik haar op meerdere plekken goed kon gebruiken. Een ander leuk moment was dat ik mijn personages door een grot liet varen en ineens besefte dat dit de plek was waar Lilith opgroeide. Dat was totaal niet belangrijk voor dit verhaal, maar wel een erg bijzondere ontdekking.

Kun je ons al iets meer vertellen over je volgende project?

Vrij weinig. Ik merk dat ik op een punt ben gekomen dat alles samenkomt. Er staat veel klaar waar ik iets mee kan, maar ook als schrijver ben ik nu op een punt dat ik de volgende uitdaging aan kan gaan. Het wordt groots op een manier die ik bewonder bij schrijvers als George R.R. Martin en Robin Hobb. Dat is een mooie uitdaging, maar het jaagt me ook angst aan. Want ik weet uit ervaring dat het schrijven van een goed verhaal moeilijker wordt als de wereld groter is en er meerdere, compleet verschillende verhaallijnen zijn. Kan ik dit wel, of moet ik het klein houden? Toch wil ik dit doen. Ik wil niet stilstaan als schrijver en dit is een logische volgende stap.

Je hebt (het eerste deel van) de Lilith trilogie laten vertalen naar het Engels om te proberen in het buitenland uitgegeven te worden. Wat zijn je ervaringen hier nu mee?

Ik was niet zozeer op zoek naar een uitgever in het buitenland, want Bound in Darkness, maar ook Hydrhaga, zijn uitgegeven en beschikbaar in het Engels via Amazon en dergelijke. Maar hoe die boeken het doen? Een hoogtepuntje is dat de trailer door een Italiaanse blog is opgemerkt en er nu op diverse blogs over mijn boek wordt gepraat. Verder gebeurt er vrij weinig, denk ik. Tot nu toe heb ik ook nog niet zoveel aan promotie kunnen doen, omdat ik te druk was met Prooi. Ik had komend jaar willen besteden aan de promotie, ervan uitgaande dat ik tijd genoeg zou hebben. Maar nu een nieuw verhaal zich heeft aangediend…

Ook moet ik gaan bedenken hoe het verder moet met de Engelse edities, nu Jos Weijmer is overleden. Hij was daar ook de drijvende kracht achter.

Je had op Indiegogo een project opgestart met Seven Waters om een videoclip voor Prooi te maken. Deze is succesvol afgesloten (gefeliciteerd!), hoe gaat het met de clip?

Ik ben ontzettend enthousiast over Hunter’s Prey. Seven Waters heeft een geweldig nummer geschreven en er zijn waanzinnige plannen voor de videoclip. Op dit moment zijn we vooral aan het kijken wat haalbaar is. We hebben een moment overwogen om in Engeland te gaan filmen, maar dat bleek moeilijk te realiseren met het budget dat we hebben. Dus nu kijken we naar locaties dichter bij huis. Het lijkt er op dat we binnenkort kunnen beslissen waar en wanneer we gaan filmen. Daarna wordt het een uitdaging om de juiste acteurs te vinden, want ze moeten natuurlijk lijken op Meaghun en de andere personages in mijn boeken, ze moeten goed kunnen acteren, maar ze moeten ook een overtuigend gevecht kunnen neerzetten. Er zal nog heel veel werk in zitten, maar het is vooral leuk om hier met een groep enthousiaste en getalenteerde mensen aan te werken en iets neer te zetten waar hopelijk veel over gesproken gaat worden.

Deze week hoorden we het verschrikkelijke nieuws van het overlijden van Jos Weijmer, je uitgever bij Zilverspoor. Hoe zul je hem herinneren?

Het was een ontzettende schok. Ik ken Jos al bijna zo lang als ik schrijf, uit de tijd van Ardor House. Hij geloofde in Hydrhaga en begeleidde me tijdens het herschrijven van dat verhaal en ook tijdens het schrijven van de Lilith trilogie werkte ik veel met hem samen. Ik heb zo ontzettend veel van hem geleerd. Ik ben een echte personage-schrijver en dat heb ik van hem. Bij Hydrhaga leerde Jos me dat de schurken ook goede kanten moeten hebben. Bij Lilith liet hij me zien dat je je personages niet teveel moet beschermen. De anekdote over hoe Lilith in Merzia werd ontvangen en hoe Jos me aanspoorde om dat te veranderen is bij de meesten wel bekend, denk ik (ik vertel er ook iets over in mijn 5de artikel over geloofwaardige personages). Tijdens Jager en Prooi vertrouwde hij me aan anderen toe en dat vond ik soms best lastig. Ik had graag nog meer van hem geleerd.

Jos heeft mijn dromen verwezenlijkt door in me te geloven, me kansen te geven en door trots op me te zijn. Maar niet alleen bij mij, zo deed hij ook bij anderen. Hij heeft heel veel dromen van heel veel schrijvers uit laten komen en het fantasy genre in Nederland verrijkt met zijn lef en enthousiasme. Door zijn overlijden blijft er een groot gat achter.

 

Je vertelt dat je bij het schrijven personages creëert door ze te beschrijven in een soort vriendenboekje, waarbij je wat goede en slechte eigenschappen op een rijtje zet en bijvoorbeeld een interessante tic. Kun je jezelf aan ons voorstellen door dit voor jezelf te doen?

Naam: Kim ten Tusscher
Leeftijd: 32 jaar
Huwelijkse staat: Samenwonend
Gezin: Vader, moeder en twee oudere broers.
Religie: Er is iets… en dat iets zit in alle mooie dingen om ons heen.
Beroep: Senior Visual Merchandiser bij V&D Hengelo. En natuurlijk auteur.
Hobby’s: Creatief bezig zijn op alle vlakken. Slachtoffer spelen bij EHBO en andere oefeningen.
Interesses: Religie, mensen, andere culturen.
Grootste angst: Dat ik verwachtingen van anderen niet kan waarmaken.

Grootste geluk:
Dat mijn boeken met veel plezier worden gelezen.
Goede eigenschappen: Vrolijk, doorzetter, dromer en realist.
Slechte eigenschappen: Ik ben soms zo gedreven dat ik de rest van de wereld vergeet. Zelfdestructief. (gelukkig kun je slechte eigenschappen ook ombuigen tot iets positiefs, zodra je weet welke slechte eigenschappen je hebt)
Grootste geheim/ schaamt zich voor: Daar ga ik dus niet op in 😉
Grootste gemis: Eigenlijk is er niets belangrijks dat ik mis.
Is trots op: Alles wat ik in korte tijd heb bereikt. Dat ik sta voor wie ik ben. Dat ik erg zelfstandig en avontuurlijk ben.
Hoopt voor de toekomst: Dat ik de dingen kan blijven doen waar ik voldoening uit haal.
Belangrijke bezittingen: Ik hecht niet zo aan materiële dingen. De herinneringen die ik heb aan bijzondere reizen en gebeurtenissen koester ik.
Grootste valkuil: Dat ik mezelf opsluit in huis en de hele dag zit te schrijven. Dat ik daardoor niet meer buitenkom en mezelf helemaal afzonder van alles en iedereen. En dat zelfdestructieve dus. Als het goed gaat, heb ik soms de neiging om dingen fout te doen, zodat de verwachtingen afzwakken.
Belangrijkste uiterlijke kenmerk: Bril. Kort, rood haar. Ik (glim)lach bijna altijd.

Als ik dit teruglees, bedenk ik me dat ik geen boek over mezelf zou kunnen schrijven. Mijn personages hebben heel wat meer waar ze mee worstelen.

Je bent nu al een aantal keer te gast geweest bij interviews op de radio. Hoe bevalt het om zo op deze manier met de promotie van je boeken bezig te zijn?
Het is altijd leuk om over mijn boeken te kunnen praten en iedere keer zijn er toch weer meer mensen die kennis maken met mij en mijn boeken. Daarnaast zijn het ook leerzame ervaringen. Niet alleen over hoe je een interview geeft, maar veel vragen dwingen me ook over mezelf en mijn verhalen na te denken.

In het interview met Amsterdam FM kwam naar voren dat je zelf niet zoveel meer aan lezen toekomt. Wat voor boeken lees je graag als je wel de tijd vindt?
Omdat ik niet zoveel tijd heb, koop ik ook weinig leesboeken en haal ik ze ook niet uit de bibliotheek. Ik lees – als ik een keer tijd heb – dus alles wat voor handen is. Ik kan me ook snel in een verhaal verliezen, dus bijna alles spreekt me wel aan.
Vroeger las ik veel Stephen King. Haar naam was Sara is het laatste boek dat een enorme indruk op me heeft gemaakt. Maar tegenwoordig lees ik vooral het werk van collega’s uit het genre. Ook omdat ik nieuwsgierig ben hoe zij het aanpakken.

Je bent samen met je uitgever Zilverspoor ook veel te vinden op fantasy-evenementen. Hoe is contact met de bezoekers hier en wat voor reacties krijg je op je boeken?
Ik geniet altijd erg om te gast te zijn bij festivals en beurzen. Met de schrijvers onderling klikt het erg goed en het is geweldig om met de lezers te spreken. Het is fijn om goed te verkopen, maar ik koester de warme ontmoetingen. Zo komt er bijna iedere keer een man langs die me op de hoogte houdt over hoe mijn boeken het doen in de bibliotheek bij hem in de buurt. Uitgeleend betekent dat mijn verhaal weer wordt gelezen en dat is voor mij belangrijk.

Ik krijg meestal positieve reacties op mijn boeken. Het afgelopen jaar vond ik het wel vervelend dat zoveel mensen vroegen waar Geboren in Licht bleef. Een compliment, maar tevens vervelend omdat ik hen moest teleurstellen dat de release weer was uitgesteld. Althans, zo voelde ik dat.
Maar soms levert dat juist ook weer een reactie uit duizenden op. Een vrouw vertelde me tijdens de Midwinter Fair dat ze deel 1 en deel 2 opnieuw aan het lezen was, omdat het afsluitende deel zo lang op zich liet wachten. Maar met de kennis uit het tweede boek, keek ze nu ineens heel anders tegen het begin van het verhaal aan. Ze stond nu als het ware aan de andere kant van de linie. Het is geweldig dat ik dat kan bereiken. Dat het niet duidelijk is wie goed is en wie slecht en dat de lezer zelf een keuze maakt. Lezers die me vertellen dat dat is gelukt, geven me een groot compliment.

 

Het derde en afsluitende deel van de Lilith-trilogie ligt nu bij de eindredacteur en zal 21 april uitkomen. Was het lastig om je verhaal na zoveel tijd nu uiteindelijk af te geven aan de eindredacteur?
Dat was heel dubbel. Aan de ene kant een opluchting dat het verhaal nu helemaal af is en ik aan iets nieuws kan beginnen. Aan de andere kant is het ook een moeilijk afscheid. Ik heb zes jaar lang met Lilith meegeleefd en haar wereld gevormd.

Het is ook altijd een lastig moment als je het manuscript overdraagt aan de uitgever. In eerste instantie werk je alleen aan het verhaal en ineens gaat iemand anders zich erin mengen. Dat is altijd weer even een drempel die ik over moet.
Ik werk echter al vanaf mijn debuut Hydrhaga op dit vlak samen met Jos Weijmer en ik vertrouw zijn oordeel volledig. We zitten op dezelfde golflengte en zijn bijdragen zorgen ervoor dat het verhaal beter wordt. Meestal wijst hij ook precies de dingen aan waarvan ik voelde dat het niet goed genoeg was. Een woord van hem zet me dan soms al op het goede spoor.

Na drie boeken heb je inmiddels een publiek opgebouwd. Speelde tijdens het schrijven in je achterhoofd wel eens de vraag hoe zij het laatste deel zouden beleven?
Absoluut. Ik ben me steeds meer bewust van een publiek. Het is echter niet te voorspellen wat zij zouden willen lezen, dus lukt het me nog steeds om de verhalen te schrijven die ik graag op papier wil zetten. Ik ben wel super nieuwsgierig hoe de lezers op het einde gaan reageren. Ik ben er zelf in ieder geval erg trots op.

De boekpresentatie gaat 28 april plaatsvinden in een bioscoop, waarbij Born of Hope wordt vertoond. Kun je ons wat vertellen over (jouw rol bij) dit project?
Voor ik begon te schrijven, had ik de droom om mee te werken aan de verfilming van The Hobbit, mocht dat er ooit van komen. Ik maakte al een tijdje kostuums voor mezelf en voor anderen en ik was onder de indruk van de kostuums in The Lord of the Rings. Ik was zelfs al zover dat ik een idee had hoe ik bij Weta workshop zou solliciteren.
The Hobbit liet op zich wachten en ik hoorde over “Born of Hope“. Een project van de Engelse Kate Madison, dat al snel uit de hand liep. Met hulp uit de hele wereld en slechts een klein budget heeft zij een bijzondere film gemaakt, waarin zo weinig mogelijk concessies werden gedaan aan de kwaliteit. Het verhaal is gebaseerd op een verhaal van Tolkien.

Ik heb Kate benaderd met het idee dat ik misschien kostuums voor haar kon maken, met in mijn achterhoofd dat zo’n film natuurlijk ook in Nieuw-Zeeland zou opvallen en ik daarmee mijn kansen op mijn droombaan zou vergroten. Het is echter lastig om vanuit Nederland met op maat gemaakte kostuums bezig te zijn en het versturen zou ook teveel kosten. Dus kreeg ik de opdracht om de banieren in de film te ontwerpen en te maken. Alle vlaggen die je in de film ziet zijn van mijn hand (behalve die van de orcs).

Uiteindelijk ben ik ook een lang weekend naar Engeland gegaan om daar te helpen en mee te maken hoe het gaat op set. Ik heb eerst dagen in het huis van Kate zitten schuren op leren jassen om ze oud te laten lijken. Daarna heb ik op locatie nog wat andere kostuumonderdelen gemaakt. Ik had het echter al snel gezien in de bouwkeet waar werd gewerkt, dus greep ik de eerste kans die voorbij kwam aan om op de set te helpen. Zo werd ik ook nog even setdresser en kan ik nu zeggen dat ik aanwezig was bij de geboorte van Aragorn.
Al met al was het een geweldige ervaring, maar ik kwam er ook achter dat het filmwereldje niet echt wat voor mij is. Dus heb ik maar niet gesolliciteerd toen The Hobbit eindelijk werd verfilmd.

Lilith werd in de boeken in nogal wat onheil gestort. Kreeg je soms niet medelijden met Lilith?
Ik heb het in een vorige vraag over de invloed van Jos Weijmer en eigenlijk kan ik deze vraag niet beantwoorden zonder een anekdote te vertellen.
In de eerste versie van het verhaal ging het Lilith allemaal een stuk beter af. Zelfs zo goed dat de koning haar meteen al haar misdaden tegen zijn onderdanen vergaf en haar onderdak verschafte. Geheel terecht merkte Jos op dat dit niet geloofwaardig was.
Ik was het met hem eens en ben gaan herschrijven. De koning is nu heel wat minder vergevingsgezind. Hij veroordeelt Lilith tot geseling en een taakstraf. Jos moest wel even slikken toen hij de herschreven versie onder ogen kreeg.

Dus ja, er overkomt Lilith erg veel en ik heb soms ook wel medelijden met haar, maar het zou niet geloofwaardig zijn als iedereen meteen aan haar kant stond. Ze is een vreemdeling met enorme woede-uitbarstingen die maar weinig los wil laten over wie ze is. Ze wordt ook vaak gezien als de vijand. Het zou vreemd zijn als iedereen haar liefdevol in de armen zou sluiten.

Ik las dat je enkele maanden bij Lakota-Indianen in Noord-Amerika hebt gewoond. Het lijkt mij een ontzettende inspirerende bron voor verhalen. Op welke manier speelt deze ervaring mee in je verhalen?
Die drie maanden hebben enorm veel invloed gehad op hoe ik mij heb ontwikkeld. Ik was daar alleen en daardoor aangewezen op de mensen om mij heen. Hoe zij mij hebben opgenomen in hun gemeenschap heeft een diepe indruk op mij gemaakt. Het is goed om te weten dat sommige eigenschappen die hier in Nederland minder worden geaccepteerd – zoals afwachtend zijn en je op de achtergrond houden – daar er juist voor zorgden dat ik zo werd opgenomen. Maar ook de manier waarop zij in het leven staan, daar neem ik nu nog een voorbeeld aan.

Het sijpelt vaak onherkenbaar door in mijn verhalen, maar soms ook op een duidelijker manier. Lumea’s achtergrond in Hydrhaga heb ik op de mensen daar geïnspireerd. Het is niet voor niets dat zij in haar levensbepalende visioen een Adelaar ontmoet. Trouwens, die hele ‘vision-quest’ die zij doet is geïnspireerd op een ritueel dat sommige Indiaanse stammen doen.

Maar ook in de Lilith-trilogie zitten enkele duidelijke verwijzingen, hoewel zij niet bij de Lakota terechtkomt, maar bij een Inuit-achtig volk. In Verbroken in Schemer maakt Lilith een ceremonie mee, waar wordt gezongen en gedanst in een cirkel. Ik heb die scene met veel plezier geschreven, omdat ik kon putten uit alle keren dat ik bij een powwow te gast was en die ene keer dat ik bij een zonnedans mocht zijn. Het gevoel van verbondenheid en tegelijkertijd een buitenstaander zijn. Het meegaan in de rituelen en de muziek. Dat kon ik daar in kwijt.

Je begon met schrijven nadat je een droom had gehad over een vrouw die een prachtig landschap zag en hierbij dacht dat ze een mooi leven tegemoet ging. Hoe kwam het verdere verloop van haar verhaal in je hoofd?
Het blijft een vreemd begin van mijn schrijf-carrière, vind ik. Daarvoor was ik niet met schrijven bezig en sindsdien ben ik eigenlijk niet meer gestopt. In die droom stond Lumea voor een nieuw begin, maar pas doordat laatst iemand dat tegen me zei, besef ik me dat die droom ook voor mij een nieuw begin is geweest.

Omdat ik tijd over had, ben ik Hydrhaga op gaan schrijven. Het is moeilijk om te herinneren hoe dat precies ging. Het was niet heel bewust. Ik werd steeds nieuwsgieriger naar wat er allemaal zou kunnen gebeuren. Ik heb er een aantal elementen in gestopt die mij aanspraken, zoals een knappe, mysterieuze elf en verder ontvouwde het verhaal zich bijna als vanzelf. Zo werk ik eigenlijk nog steeds.

Bij het schrijven ontdek je naar eigen zeggen steeds meer hoe het verhaal zich af zal spelen. Heb je nog speciale manieren om inspiratie op te doen als je vastloopt in een verhaallijn?

Iets anders gaan doen, waarbij je niet hoeft na te denken, helpt meestal wel. Helaas komt er dan weinig van de ramen lappen of de afwas, omdat ik dan telkens aantekeningen moet maken voor mijn verhaal.
Ook speel ik in mijn hoofd vaak scènes na. Dat gaat makkelijk op de fiets, of ’s avonds in bed. Bij dat laatste moet ik echter oppassen, want ik heb al eens van een proeflezer gehoord dat ze wel heel veel gingen slapen. Dat was nog in de eerste versie van Hydrhaga. Sindsdien pas ik wel op, haha.
Wat ook goed helpt is met de hand gaan schrijven. Zo schreef ik in de eindfase van Geboren in Licht tientallen blaadjes vol met aantekeningen. Het voordeel is dat je dan lekker kunt doorkrassen wat niet goed is en er nog stukjes tussen kunt proppen. Echt met pen op papier werkt toch anders dan op de computer.
Ik maak ook regelmatig schetsjes en plattegrondjes. Dat helpt me om de details in te vullen. Bij een kamer denk ik in het begin alleen aan de dingen die in het verhaal een rol moeten spelen, maar door het te tekenen, ontdek ik de details die vervolgens een rol kunnen gaan spelen in het verhaal. Daardoor wordt de wereld die ik schep echter en levendiger.

Wat ik voor Geboren in Licht ook heb gedaan is de eindstrijd uittekenen, met alle bewegingen die de verschillende legers doen en wat daar een goede reactie op is. Hopelijk heeft dat me geholpen om die strijd geloofwaardiger te maken.

Heb je al ideeën voor een nieuw boek? Gaat dat zich in dezelfde wereld afspelen als Lilith of gaat dat heel iets anders zijn?
Zeker. Ik heb zelfs al stukken op papier staan. In de trilogie over Lilith speelt de Godin Margal een rol op de achtergrond. Enkele personages zijn getroffen door de Zuiveringen die Zij heeft uitgevoerd. Dat heeft hun van buiten en binnen getekend.

In mijn nieuwe verhaal gaat het over Margal en haar gezin. Het speelt zich dan ook tientallen jaren voor de trilogie af en ik verwacht niet dat veel personages terug zullen komen. Het is namelijk wel dezelfde wereld, maar een ander gebied.

Ik heb erg veel zin om dit verhaal te gaan uitwerken. De personages beloven veel goeds, met allemaal hun eigen beweegredenen en grote en kleine problemen. Ik hoop dat het me weer lukt om de lezers te laten nadenken over wat zij zouden doen in de lastige situaties en waarin iedere keuze hoe dan ook problemen met zich meebrengt.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here