Interview met D’ Andrea G.L.

0
41

 


Was je al vanaf jonge leeftijd bezig met het schrijven van verhalen, of begon je hier op wat latere leeftijd mee?

Zolang ik me herinner ben ik omgeven door boeken. Ik hield van lezen – toen en nu. De stap van houden van lezen naar houden van schrijven is klein. Mijn eerste verhalen schreef ik toen ik twaalf, dertien was. Natuurlijk leek dat nergens op, maar – en dat is nog steeds zo – ik trok me weinig aan van wat anderen me zeiden. Gelukkig maar.

Kun je ons iets vertellen over de manier waarop je je boeken schrijft? In hoeverre heb je een vast verhaal in je hoofd en in hoeverre verandert deze tijdens het schrijven?

Ik geloof niet in impulsief schrijven. Inspiratie, als ze al bestaat, is een kwestie van korte momenten. Ik moet weten hoe het verhaal verloopt, wat ieder personage gaat doen, wat hij achter die hoek zal vinden. Dat geeft me de gelegenheid me te concentreren op het scheppen van de atmosfeer, op het schrijven. Zeker, af en toe doen of zeggen de personages dingen die ik niet heb voorzien, maar over het algemeen probeer ik trouw te blijven aan de opzet. Mettertijd heb ik begrepen dat de beste opzet ook ruimte voor improvisatie laat, als je begrijpt wat ik bedoel.

De Wonderkind trilogie kan worden omschreven als fantasy-horror, welk aspect van dit genre trekt jou het meeste aan?

Zoals ik het zie, reist de trilogie over het spoor van de horror. Een bijzonder soort horror, zoals je zegt, doorspekt met fantasy. Maar wanneer ik denk aan fantasy (tenminste, in Italië is dat zo) zie ik elfen, dwergen en abracadabra. Kortom: Tolkien. En daar vind ik niks aan. Ik denk nooit aan het genre, ik wil me niet vastleggen op bepaalde clichés. Integendeel, ik vind het juist leuk om met clichés te spelen en ze om te keren. Herr Spiegelmann in Wonderkind is bijvoorbeeld het Superkwaad maar….

Ik heb gelezen dat je houdt van boeken die iets te melden hebben, die je aan het denken zetten. Welke boeken hebben jou geïnspireerd bij het schrijven?

Ja, dat is waar, ik zoek in boeken altijd dingen die me aan het denken zetten. Wat absoluut niet betekent dat ik een fan ben van boeken met een moraal, je weet wel, boeken die je vertellen: ‘Hé jongen, je moet zo en zo en zo doen’.Ik wil verhalen, een plot, scènewisselingen, maar daarnaast wil ik vragen stellen, dingen die me aan het denken zetten. Boeken en schrijvers die me hebben beïnvloed (als auteur en als mens) hebben dat met elkaar gemeen. In Wonderkind zijn enkele invloeden duidelijk. Clive Barker bijvoorbeeld, die ik meermaals heb willen eren. Maar ook Borges, Lovecraft en zo nog zes of zeven ton aan schrijvend vlees.

Op je blog schrijf je over wat er zich in de wereld afspeelt en geef je hierover je mening. Zijn deze gedachten ook in je boeken terug te vinden?

Zeker. De grote les die Saramago mij heeft geleerd is juist deze: achter een schrijver moet een mens staan. Een mens met zijn passies, zijn rothumeur, zijn liefdes en zijn slechte eigenschappen. Maar boven alles moet je, als je een schrijver wilt zijn (tenminste, als je wilt proberen er een te zijn), een blik op de wereld hebben. Je moet je ervan bewust zijn wat daarbuiten gebeurt. Doe je dat niet, en daarvan ben ik overtuigd, dan ben je medeplichtig aan de status quo. En voor mij is de status quo, deze status quo, verschrikkelijk. Ik wil er geen deel aan hebben. Zoals Gramsci al zei: ‘Ik haat de onverschilligen.’ Mijn ambitie met Wonderkind is tweevoudig. Aan de ene kant wil ik dat de lezers plezier beleven aan een ritje in mijn op hol geslagen trein in drie delen, aan de andere kant hoop ik dat er onder die lezers enkelen zijn die ‘tussen de regels’ kunnen lezen.

Wonderkind

Wanneer ben je begonnen aan het schrijven aan Wonderkind?

In 2006. Sindsdien is er wel wat tijd voorbij gegaan. Ik wilde een verhaal schrijven op mijn eigen manier, een hybride verhaal van verschillende genres. Een soort sprookje voor volwassenen dat bijt met de werkelijkheid.

Was het moeilijk om een uitgever te vinden voor je werk?

Dat is juist zo vreemd. Ik heb altijd gedacht dat Wonderkind een boek zou zijn voor een niche van een paar lezers. Ik dacht zelfs dat geen enkele uitgever het boek zou willen uitgeven. Maar uiteindelijk heb ik heel weinig moeite hoeven doen om een uitgever te vinden. En het boek was nauwelijks verschenen of er dienden zich al buitenlandse uitgevers aan die het wilden vertalen.

Het verhaal speelt zich af in (een duistere wereld binnen) Parijs. Ben je gefascineerd door de stad?

Ja en nee. Parijs is een prachtige stad, maar daarom heb ik haar niet gekozen om er Dent de Nuit in te construeren. Ik had een metropool nodig, een Europese metropool. Een plaats die resoneert in het hoofd van de lezer. Londen leek me te voor de hand liggend en had bovendien niet de juiste sfeer. Te funky naar mijn smaak. Ik heb lang gespeeld met het idee de trilogie in Berlijn te laten spelen, maar ik ben teruggekomen naar Parijs. De Seine, de daken in de schemering, de katten die op dezelfde manier kijken als de vrouwen van Parijs, de rokerige bistro’s. Perfect.

Wat vind je van de manier waarop de eerste twee delen van de Wonderkind trilogie zijn ontvangen?

Wonderkind roept altijd tegengestelde reacties op. Of je houdt ervan vanaf de eerste tot de laatste bladzijde, of je ziet mij het liefst drie meter onder de grond begraven. Maakt me niet uit, alles is beter dan wanneer de lezer zich verveelt.

Er zijn verschillen tussen het eerste en het tweede boek. Het tweede boek is veel, veel kwaadaardiger dan het eerste. Veel sneller, harder. Duisterder, meestal. Maar dat is mijn mening, misschien heeft het op anderen een ander effect. Weet je, het is moeilijk om te begrijpen wat je bevalt of niet bevalt aan een boek. Die vraag stel ik me niet meer, ik concentreer me liever op de boeken die ik nog moet schrijven dan op de boeken die ik al geschreven heb. Die zijn niet meer van mij, die zijn van de lezers.

Hoe is WB*Fantasy met jou in aanraking gekomen?

De uitgever van WBfantasy beheerst het Italiaans, en heeft goede contacten met Italiaanse uitgeverijen en literair agenten. Door een van die literair agenten werd hij op Wonderkind gewezen en de sinistere sfeer die het boek ademt, greep hem meteen.

Boek 2 van Wonderkind is in Italië al verschenen en aan boek 3 wordt gewerkt. Kun je ons iets vertellen over de status daarvan?

Wonderkind 3 is klaar. De trilogie is af. Ik ben tevreden met het eindresultaat. Ik denk dat het derde deel de beloftes van het eerste en het tweede deel inlost. Het is kwaadaardig en visionair, precies zoals het me bevalt. Het wachten is nu op de officiële verschijningsdatum, dat zal snel zijn.

Wat zijn je plannen na de Wonderkind trilogie? Zal een volgend project weer in hetzelfde genre vallen?

Er zijn plannen. Ik ben een schrijfverslaafde. Als ik niet ondergedompeld ben ik het schrijven van een roman, betekent het dat ik er een aan het bedenken ben. Zoals ik je al eerder zei, wil ik me niet vastleggen op een genre. Het is het verhaal dat stuurt. En als het verhaal de instrumenten van de thriller nodig heeft of van sciencefiction of horror, is dat geen probleem. Wat telt, wat werkelijk belangrijk is, is schrijven naar het beste van je kunnen, en dat doen met vertrouwen, liefde en eerlijkheid.

Volgend artikelInterview met Alexey Pehov
Davey is de fantasywereld ingetrokken door grootheden als Terry Brooks, Raymond E. Feist en Robert Jordan. In de loop van de jaren verslond hij vele fantasyboeken, maar de epische fantasy blijft toch altijd een bijzondere plek in zijn hart hebben.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here