De Zoektocht naar het Drakenei

0
17

 

Vind het Drakenei – Een reis van hier naar daar en weer terug
Door Tim de Klerk Wolters

Begin oktober 2011 plaatste Uitgeverij Boekerij een bericht op hun website waarin ze een oproep deden aan alle Drakenrijders van Nederland om te helpen om het blauwe drakenei van Eragon te vinden. Dit was een actie ter gelegenheid van de verschijning van Erfenis, het laatste deel in de serie Het Erfgoed van Christopher Paolini.
Om er zeker van te zijn dat alleen echte Drakenrijders zich zouden aanmelden en dat er geen volgelingen van Galbatorix tussen zouden zitten die het drakenei wilden stelen, moesten de aanmelders eerst een viertal voorrondes zien door te komen. Iedere voorronde bestond uit een drietal zeer lastige vragen welke alleen betrekking hadden op het rijk der Draken en de boeken van Christopher Paolini.

Als Drakenrijder van het eerste uur, meldde ik me als een hedendaagse Arthur meteen aan op de website. Vol goede moed en een gezonde dosis zelfvertrouwen vocht ik me een weg door de voorrondes heen. Iedere week wist ik weer een ronde verder te komen tot ik op 16 november 2011 bezweet en uitgeput een laatste aanwijzing van Boekerij ontving. Deze cryptische aanwijzing luidde als volgt;

“Zoek met Google naar ‘Draak manuscriptus’ en bekijk het eerste zoekresultaat. Zorg dat je zaterdag 19 november om 14.00 uur bij de ingang van deze plek staat. Op deze plek start de zoektocht naar het blauwe drakenei. Indien je de juiste plek hebt gevonden, krijg je ter plaatse verdere instructies. Succes!”

Onze trouwe viervoeter ging mee

Ik heb mezelf toen meteen naar deze gigantische en mysterieuze bibliotheek genaamd Google gehaast om daar de woorden ‘Draak manusciptus’ op te zoeken. De zoektocht leidde me naar een zeker drakenpark ergens in het verre oosten van ons land. Dit park draagt de naam Park Oikos!

Terwijl ik meer informatie over dit park aan het verzamelen was kwam ik steeds meer schrikbarende dingen te weten. Volgens de legendes schijnen er in dit park echte draken te wonen, sommige tot wel 3,5 meter hoog. Dit bezorgde mij, ondanks mijn dappere verschijning, toch wel het nodige angstzweet. Maar ik kon mijn mede-Drakenrijders deze uitdaging niet alleen laten trotseren. Toch durfde ik de reis vol gevaren en obstakels naar het park toe ook weer niet alleen af te leggen. Ik schakelde daarom de hulp in van mijn levenspartner en onze dappere wolfshond Pursey.

Tezamen stapte wij op onze goudgele draak Fiat Punto en zijn over de verharde wegen, de ondiepe dalen en de lage heuvels gevlogen. Op weg naar het mysterieuze en dunbevolkte Drenthe…

Drakenvlees aan het spit

Na een jarenlange reis, welke eigenlijk maar twee en een half uur duurde, kwamen we eindelijk aan bij de rand van de donkere bossen van Ruinen. Hier lag de kleine taveerne van Park Oikos. We werden verwelkomd door een bonte stoet van dappere plaatselijke inwoners. Allen gekleed in de typische klederdracht uit talloze fantasieverhalen. Overal stonden fakkels te branden en aan het spit hing een echt stuk drakenvlees te verwarmen.

Wij waren een van de laatsten die arriveerden. Reeds stond er al een grote groep Drakenrijders inclusief hun strijdmakkers voor de ingang van de drakenbossen te wachten. 169 Rijders waren door de voorrondes heen gekomen, maar slechts de helft was levend bij het park aangekomen. Hier ontmoette ik Freya, een dappere Rijdster en een regelmatige bezoeker van Fantasy Wereld. Aan haar zijde stond haar onverschrokken broer. Zij waren de enige twee dapper genoeg om ons, ondanks de aanwezigheid van onze wolfshond, te komen verwelkomen. Na een korte kennismaking en veel vuile blikken heen en weer tussen de vele deelnemers verscheen opeens het kinderkoor van Musique Fantastique. Zij zongen een aantal prachtige hymnes om ons Rijders de moed te geven voor wat komen zou.

Het kinderkoor

Terwijl we nog stonden bij te komen van de liederen verschenen Marc van Biezen, uitgever bij Meulenhoff Boekerij en Richard en Liselotte van Musique Fantastique ten tonele om ons allen de laatste instructies te geven. Toen was het eindelijk zover! Na een slok drakenbloed mochten we het park betreden en onze zoektocht beginnen.

Ons doel was om een aantal runenstenen te vinden welke een woord vormden. Dit woord had betrekking op de boeken van Christopher Paolini en alleen met alle runen en het juiste antwoord kon je naar de tent van de waarzegster waar het drakenei in een schatkist verborgen lag. Mijn partner ging samen met onze wolfshond de strijd aan met de gigantische draken, terwijl ik door de bossen ploeterde op zoek naar de runen. Slechts na enkele minuten vond ik mijn eerste rune achter een dichte boompartij. Er stond een L op. De volgende vond ik niet veel later tussen de braamstruiken, hierop stond een N.

Drakenbloed voor de energie

Terwijl ik het hele westelijke deel van het bos doorzocht en mijn partner en hond de ene slag na de andere vuurbal ontweken was ik ervan overtuigd dat ik hier niets meer zou vinden. Zo snel als mogelijk is voor een Drakenrijder rende ik naar het oostelijke deel. Terwijl ik de laatste rij bomen achter me liet arriveerde ik op een open veld. Overal om me heen zag ik de vreemdste wezens, een konijn met een bril en een hoed, reusachtige slakken en een troep woeste wolven. Ik twijfelde geen moment en dook meteen een klein labyrint binnen. Hier vond ik mijn derde rune, dit keer een S. In hoog tempo zette ik mijn zoektocht voort. Overal om me heen hoorde ik de plaatselijke inwoners over een slager smoezelen. Dit deed een belletje bij me rinkelen en toen ik de vierde rune vond, een O, was ik ervan overtuigd. Ik wist het antwoord!

Ik had alleen nog de rune A nodig en dan zou ik naar de tent kunnen. Ik zocht alsof mijn leven er vanaf hing, tot ik Freya en haar moedige broer het bos in zag rennen. Ik zette meteen de achtervolging in, misschien wisten ze wel meer… Terwijl ik me achter een boom schuil hield zag ik ze praten met de wachters bij de tent. Plotseling draaiden ze zich om en stoven ze weg richting de ingang van het park, wederom ging ik erachteraan, met niets dan kwade bedoelingen. Maar ik verloor ze uit het oog. Ik besloot mijn zoektocht naar de laatste rune voort te zetten. Niet veel later zag ik ook diverse andere Rijders rondrennen. In volle overtuiging dat dit mijn laatste kans was zocht ik door. Helaas hoorde ik slechts enkele momenten later al het trompetgeschal dat het einde van de zoektocht aanduidde. Iemand had de juiste informatie bemachtigd waarmee de kist geopend kon worden.

Freya en haar broer, de winnaars

Alle Rijders moesten zich bij de tent verzamelen en daar bij de ingang zag ik Freya en haar broer staan. Aan hun gezichten was niets af te lezen. Hadden zij dan toch niet gewonnen? Maar wie dan wel? Langzaamaan liep het veld voor de tent vol en toen alle mensen zich hadden verzameld was het toch Freya die het antwoord van het runenraadsel mocht geven. De letters vormden, zoals ik al vermoedde, het woord Sloan, dit is de naam van de slager uit de verhalen van Eragon. Maar wie het raadsel van de runen had opgelost kreeg nog een laatste vraag. Het antwoord hierop was de code die het slot van de schatkist zou openen. De vraag luidde; Wanneer wordt de volgende werelddrakenvergadering in Park Oikos gehouden? Freya antwoorde met 2340 en hiermee werd de kist geopend.

Behalve eeuwige roem won ze ook een vakantie met een klein gezelschap naar Londen en een exemplaar van Christopher Paolini’s Erfenis.

Na dit avontuur dronken we met zijn allen nog een paar glazen bier en aten we een paar drakenburgers met echte drakensaus. Toen ik mijn teleurstelling had weggedronken stapte ik op Freya af om onze avonturen van de laatste weken met elkaar te delen.

Lees hier het interview met Freya!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here